Það er fallegur haustdagur í Reykjavík, en svolítið hrjúfur. Í alla nótt lamdi regnið þakið, enn blæs hressilegur vindur um götur.

Haustið er að hreinsa út sumarið, laufin á trjánum eru byrjuð að falla, þó flest hangi enn, sum orðin gulnuð og rauðleit.

Haustið hefur mér alltaf þótt fallegasta árstíðin á Íslandi og ekkert verra þótt hann blási.

Niðurfall stíflað af laufblöðum finnst mér líka snotur sjón.

Þegar ég fór með drenginn í skólann áðan hugsaði ég þetta:

Fyrrum hefði ég notið þessa morguns alveg í botn. En nú þarf ég endilega að hugsa um andskotans ástandið líka.

Aldrei friður!