Þegar dimmast var og ömurlegast um að litast á útmánuðum og maður var farinn að trúa því að land væri sokkið og mundi aldrei aftur upp rísa af Ægi, þá gladdi það mig alltaf ósegjanlega mikið að fara á Borgarbókasafnið í Tryggvagötunni.

Ekki fyrst og fremst út af bókunum sem þar má finna, þó þar sé reyndar að finna margt gott meðal gegn kreppu og bölsýni.

Nei, mest hlýnaði mér um hjartarætur við að sjá mennina sem voru að vinna við að koma Ziemsens-húsinu í stand.

Það stóð eins og allir vita í Hafnarstræti en stendur nú við Grófina, örlitla götunefnu milli Vesturgötu og Tryggvagötu. Þó kannski teljist húsið vera við Aðalstræti, ég veit það ekki.

Alla vega, það var alltaf eitthvað upplífgandi við að sjá mennina vinna.

Um þetta leyti voru nærri allar framkvæmdir í landinu sigldar í strand, það var eymd og volæði alls staðar, en þarna héldu menn áfram eins og ekkert hefði í skorist að gera upp hús og ganga frá því utandyra.

Mér var orðið verulega hlýtt til þessara manna sem þarna unnu sín störf.

Ég hef greinilega ekki farið á bókasafnið lengi, því nú áðan þegar ég gekk þarna framhjá sá ég að það var búið að klára húsið að utan.

Og búið að búa til eins konar gjá fulla af vatni og ljómandi snotur brú liggur yfir gjána.

Þar er fólk þegar farið að henda klinki í vatnið.

Ég hef aldrei almennilega skilið þann sið, en gott er til þess að vita að Íslendingar séu ekki orðnir svo blankir að þeir neiti sér algjörlega um að kasta smápeningum í vatn.

Niðri í dæld er svo gengið inn í veitingahúsið Fiskfélagið sem bersýnilega er búinn að koma sér fyrir í kjallaranum. Á jarðhæð og efri hæð hússins er greinilega engin starfsemi ennþá, en þetta var fallegt að sjá.

Og upplífgandi um leið.

Ég vona bara að hinir ágætu menn sem störfuðu þarna á útmánuðum og léttu mér svona lundina séu ekki orðnir atvinnulausir.