Í gær sannfrétti ég að kennari í bekk í menntaskóla hefði farið að tala um smælingja í tíma.

Eitthvað um hvernig samfélagið fer með smælingja sína. Og hversu nauðsynlegt væri að huga vel að smælingjunum.

Fljótlega rann upp fyrir kennaranum að krakkarnir skildu hvorki upp né niður.

Svo kennarinn fór að spyrja blessuð börnin út úr.

Og þá kom í ljós að í heilum bekk í menntaskóla vissi enginn hvað orðið "smælingi" þýðir.

Ekki einn einasti.

Nemendurnir héldu allir sem einn að orðið þýddi þetta:



Broskall.

Ég varð líka sjálfur vitni að því hve merking orðsins virðist orðin hulin unga fólkinu. Í svolitlum mannfögnuði sem ég var staddur í var rétt undir tugur ungmenna á aldrinum frá 10-20.

Aðeins eitt þeirra vissi hvað orðið þýðir.

Ættum við að draga af þessu einhverjar víðtækar ályktanir um hvernig Íslendingar líta á smælingja í samfélagi sínu?

Vonandi er það óþarfi. Það var samt óþægilegt að komast að þessu.

Og alla vega rann upp fyrir mér að líklega getum við ekki alltaf reiknað sjálfkrafa með að yngsta fólkið viti endilega hvað þau orð þýða sem við teljum að séu auðskiljanleg.

Sem getur endað með að orðræða í samfélaginu stendur á brauðfótum.

Ég get til dæmis ímyndað mér að nemendurnir í menntaskólabekknum hafi haldið að kennarinn þeirra væri beinlínis genginn af göflunum þegar hann upphóf allt í einu hátíðlegar umræður um hve nauðsynlegt væri að samfélagið hugsaði vel um broskalla.

- - - - -

Og ef einhver ungmenni skyldu nú lesa þetta sem vita ekki hvað orðið "smælingi" þýðir, þá merkir það einhvers konar minnipokamenn, fátæklinga, þá sem eiga bágt, þá sem minnst mega sín, og svo framvegis.