Ég var að horfa á viðtalið við Geir Haarde í norska sjónvarpinu (sjá hér) og er ansi hissa.

Af hverju leggur Geir svona mikla áherslu á að hann hafi hreina samvisku?

Og ekki aðeins hann.

Eiginlega allir sem raunverulega má segja að beri meiri eða minni sök á hruninu, þeir keppast allir um að lýsa því hvað þeir hafi góða og hreina samvisku.

Útrásarvíkingarnir, bankamennirnir, stjórnmálamennirnir, ráðherrarnir, embættismennirnir.

Hér varð mesta kerfishrun í nokkru vestrænu landi í háa herrans tíð. Þó halda allir þessir menn dauðahaldi í sína "hreinu samvisku".

Eins og mér sé ekki sama.

Mig langar ekkert sérstaklega til að hengja alla þessa menn upp í hæsta gálga. Ég veit að enginn þeirra ætlaði sér beinlínis að valda þessu, þó þeir hafi sumir hagað sér af allt að því glæpsamlegum glannaskap - og vafalaust megi finna raunverulega glæpi innan um þegar gjörðir þeirra verða rannsakaðar í þaula.

Og þó ég vilji að þeir ræði um sinn hlut að hruninu af heiðarleika og hreinskilni, þá þarf ég ekkert endilega á því að halda að þeir kasti sér endilöngum, rífi hár sitt og skegg og grenji innihaldslausar afsökunarbeiðnir.

En það minnsta sem ég fer fram á er að þeir veifi ekki sinni "hreinu samvisku" framan í mig.