Já, Evróvisjón-sönglagakeppnin er skelfilega ómerkilegt fyrirbæri.

Hafi ég þurft einhverja sönnun fyrir því, þá fékk ég hana í gærkvöldi.

Ég var úti að keyra síðla kvölds í mínum góða Volvó-bíl og hlustaði hinn ánægðasti á Lily Allen í útvarpinu.

Allt svona frekar huggulegt.

Svo lauk laginu Lilyar og næsta lag hófst.

Kunnuglegir fiðlutónar - sem þó var eins og bærust aftan úr grárri forneskju.

Ég horfði vissulega á Evróvisjón-keppnina í vor eins og alltaf.

Átti mér meira að segja uppáhaldslag, þó ég muni varla hvað það var. Voru það Slóvenar sem voru með svolítil drög að karlakór á sviðinu, nema ein söngkona bak við skerm? Þá voru það þeir sem ég hélt upp á.

En ég viðurkenni líka að ég hafði bara svolítið gaman af lagi Norðmannsins Alexanders Rybaks. Það virtist fjörugt og hressilegt og grípandi.

Hann vann náttúrlega með fáheyrðum yfirburðum. Allir Evrópubúar virtust elska þetta lag, Fairytale.

Í nokkra daga var lagið spilað aftur og aftur. Manni fór að þykja komið nóg.

Svo hvarf lagið, enginn spilaði það lengur.

Fyrr en þarna í gærkvöldi að fyrstu fiðlutónar þess bárust úr útvarpinu í bílnum.

Og ég hrökk í kút, fékk hálfgerða gæsahúð af viðbjóði.

EKKI ÞETTA!

Ég náði ekki að skipta um lag nógu fljótt, Alexander Rybak var byrjaður að syngja þegar ég náði loks að fálma í tækið.

Hvílík himinhrópandi ómerkilegheit og leiðindi! Hvílíkt innihaldsleysi, hvílíkt ömurlegt kúlutyggjópopp!

Ég skammaðist mín ósegjanlega fyrir að hafa stundum raulað þetta lag með sjálfum mér þá daga í vor meðan maður hélt að það væri bara alveg ágætt.