Einhverjir óþekktir menn slettu málningu á hús Wernerssona, Steingríms og Karls, í nótt.

Ég er algjörlega á móti svona málverki.

Í fyrsta lagi vegna þess að þótt auðmenn okkar eigi sína sök á því efnahagshruni sem hér hefur orðið, þá eiga þeir börn sem ekkert hafa til saka unnið.

Og maður hræðir ekki börn þótt maður hafi eitthvað upp á foreldrana að klaga.

Í öðru lagi vegna þess að ef maður fer að viðurkenna að það sé allt í lagi að láta reiði sína í ljós með svona spellvirkjum, hvar á þá að draga mörkin?

Ég fer ekki nánar út í þá varasömu sálma.

Ég hlýt þó að taka fram, eins og fleiri, að það er ekki erfitt að skilja suma þá sem nú sletta málningu. Þeir sem nú sitja í súpunni í hruninu miðju eiga líka börn, sem ekkert hafa til saka unnið.

En ég held að þetta sé alls ekki leiðin.

En það sem ég vildi sagt hafa: Alveg prívat og persónulega þykir mér reyndar eitthvað sérlega óviðfelldið við að sjá hús Karls Wernerssonar atað svona rauðri málningu.

Sjá hér.

Því þarna bjuggu afi og amma, séra Jakob Jónsson og Þóra Einarsdóttir.

Þetta var einu sinni prestssetur Hallgrímskirkju þar sem afi þjónaði í áratugi.

Þarna komst karl faðir minn til manns, ásamt systkinum sínum.

Og fyrir framan þetta hús stóð ég, þriggja eða fjögurra ára gamall, og horfði á það mikla furðuverk þegar malbikunarvélar fóru um götuna í fyrsta sinn og lögðu hana ilmandi malbiki. Hinir vinalegu drullupollar hurfu.

Þetta er ein af fyrstu og eftirminnilegustu bernskuminningum mínum.

Afi og amma voru sómakært fólk sem máttu ekki vamm sitt vita.

Þeim hefði þótt stórundarlegt hvernig nú er komið fyrir húsinu þeirra.