Ég horfði í gærkvöldi á vinsæla bíómynd eftir sögu Stieg Larsson, Karlar sem hata konur.

Það var allt í lagi með myndina, en ég þarf endilega bráðum að láta SKAKKA TURNINN kanna morðatíðnina í Svíþjóð.

Ef marka má allar þær sakamálasögur og glæpamyndir sem hellast yfir okkur þessi árin þá hlýtur Svíþjóð að vera verulega viðsjárverður staður.

En það sem ég vildi sagt hafa:

Leikstjórinn Niels Arden Oplev leggur jafnvel enn meira en Stieg Larsson upp úr persónunni Lisbeth Salander, og í meðförum Noomi Rapace er vissulega að finna í myndinni ágæt drög til rannsóknar á þeirri persónu.

Lisbeth Salander er að vísu ekki eins frumleg persóna og margir virðast telja; mér finnst ég hafa rekist á svona cyberpönkara og tölvuhakkara oft áður.

En látum það vera - persónan sem Noomi Rapace býr til er samt án efa það athyglisverðasta í myndinni.

En ansi finnst mér samt bláendir myndarinnar ómerkilegur.

Ég skal reyna að skemma sem minnst fyrir þeim sem hafa ekki séð myndina en hafa hugsað sér að gera það, en læt duga að taka fram að í blálokin er Lisbeth Salander óvænt búin að eignast fullt af pening.

Og þessi pönkari og utangarðsmaður, já, og femínistahörkutól, til hvers notar hún peninginn?

Jú, til að breyta sér í nauðaómerkilega flírulega gellu í háhæluðum stilettó-skóm og nælonsokkum sem keyrir um á límúsínu.

Það var þá draumur hennar og takmark hennar í lífinu, eða hvað?

Óskadraumur allra kvenna, líklega?

Ómerkileg klisja, segi ég nú bara.