Ég fór að sjá Íslendinga spila við Georgíumenn í gærkvöldi. Það var ágætur leikur og frekar skemmtilegur og hafi landsliðsmennirnir þökk fyrir.

Ég er þó viss um að löngu eftir að ég verð búinn að gleyma þessum leik gjörsamlega, þá á ég eftir að muna eitt atvik sem gerðist á leiknum og kom fótbolta ekkert við.

Þegar myrkrið var skollið á og búið að kveikja á flóðljósunum sem helltu skjannabirtu sinni á völlinn, þá skall á snöggur skúr.

Þetta var öllu heldur þéttur úði sem sáldraðist niður úr dimmunni og flóðljósin lýstu upp hvern einasta vatnsdropa sem sveiflaðist og titraði í loftinu.

Og þá, og einmitt þá, kom gæsahópur fljúgandi inn á völlinn yfir mark Íslendinga, á að giska tuttugu gæsir í hárréttu oddaflugi, og blikaði á þær í kristalsúðanum.

Þær voru áreiðanlega ekki í meira en svona fimm metra hæð og stefndu beint á mark Georgíumanna, í úðanum og í dimmunni og flennibirtunni í senn.

Þetta var ein fegursta sjón sem ég hef séð lengi.

Og tíminn stöðvaðist svolitla stund.

Ég vildi að ég kynni að lýsa þessu.

En þegar gæsirnar voru komnar inn á miðjan völlinn skall á þeim höggbylgja af trommandi og hrópandi stuðningsmönnum Íslands í stúkunni og þær dreifðust hver í sína áttina.