Að sjálfsögðu horfði ég með mestu gleði á heimildarmyndina um Joe Strummer í Sjónvarpinu í gærkvöldi.

Leiðtoga The Clash ef einhver skyldi ekki vita það.

Það eru nú 29 ár síðan ég sá þá í Laugardalshöllinni.

29 ár eru passlegur tími fyrir sex heimsstyrjaldir.

Tónleikarnir í Höllinni voru reyndar ekki alveg nógu góðir. Það var undarlega lítill kraftur í hljómsveitinni. Ástæðan spurðist fljótt út, trommuleikarinn Topper Headon var frávita af heróínneyslu á tónleikunum.

Myndin í gærkvöldi var ágæt, þó hún væri kannski heldur ruglingsleg. Hún var líka aðeins of löng. Og af hverju var verið að draga fram Johnny Depp og láta hann segja fáein orð um The Clash og Strummer, það skildi ég ekki.


En það var stór og ljótur galli á sýningu þessarar myndar í Sjónvarpinu í gærkvöldi.

Þýðingin var aldeilis skelfileg.

Ég get því miður ekki nefnt dæmi, enda eru svona sjónvarpsþýðingar fljótar að hverfa. En hvað eftir annað var þýðingin tómt rugl, og sneri á nokkrum stöðum alveg við merkingu þess sem verið var að segja.

Það var virðingarvert af Sjónvarpinu að sýna þessa mynd. En mikið virðingarleysi við pönkið og Joe Strummer og þá góðu hljómsveit The Clash að gera ekki betur en þetta við íslensku þýðinguna.