Drykkjuskapur þingmanna hefur skotist fram í sviðsljósið og reyndar er full ástæða til að ræða það mál, burtséð frá vandræðamáli Sigmundar Ernis.

Ég hef lengi rekið áróður fyrir því að einhver duglegur blaðamaður skrifi greinina "Áhrif áfengis og áfengisneyslu á stjórnvaldsákvarðanir og opinbert líf á Íslandi".

Enginn hefur enn orðið við því, og málið er alltaf sagt "of viðkvæmt".

Ég skil eiginlega ekki hvers vegna. Af hverju má (núorðið að minnsta kosti) gefa í skyn að einhverjir séu spilltir, óhæfir, heimskir - en það er ennþá feimnismál ef þeir eru drykkfelldir?

Svo drykkfelldir að það hamli þeim í starfi?

Ástæðan er náttúrlega sú að þetta vandamál hefur víða hreiðrað um sig. Og því yrði oft að nefna snöru í hengds manns húsi ef fjalla ætti opinskátt um fyrrnefnd áhrif áfengis á íslensk málefni.

En verður ekki bara svo að vera?

Í því sambandi má geta þess að nýlega horfði ég á 20 ára gamla sjónvarpsseríu eftir sögu John le Carré, A Perfect Spy.

Þar var lýst lífi söguhetjunnar Magnus Pym í nokkra áratugi. Meðan Bretlandi hnignar smátt og smátt eftir seinni heimsstyrjöld. Enginn fær rönd við reist. Pym lifir hins vegar góðu lífi efri miðstéttarmanns og njósnara.

Burtséð frá sögunni sjálfri, þá varð ég alveg agndofa yfir drykkjuskapnum í þáttunum. Það var alveg sama hvað fólk var að hafast að, það var alltaf að sulla í brennivíni. Í vinnu eða utan, alltaf var viskíglasið eða serríið eða koníakið uppi við.

Þetta var eiginlega ógeðslegt að sjá.

Og ég hugsaði með mér: Það er ekki skrýtið þó breska heimsveldið hafi hrunið. Stjórnarherrarnir hafa verið meira og minna rallhálfir allan tímann. Ef ekki dauðadrukknir.

Og dómgreindin eftir því!

En hvað um Ísland?