Ég hugsa stundum (í gamni, tek ég fram) að það versta við hrunið hafi hvorki verið spillingin né græðgin.

Gráðugir bankamenn? Tja, það er mannlegt.

Valdaspilltir stjórnmálamenn? Gömul saga, því miður.

Nei, verst hafi verið heimskan.

Þegar kom í ljós hvað við vorum vitlaus.

Við héldum að við ættum eitursnjalla pólitíkusa sem aðrar þjóðir litu jafnvel öfundaraugum.

Við héldum að útrásarvíkingarnir okkar væri öllum öðrum snjallari.

Við héldum að bankamennirnir okkar hefðu náð valdi á gullgerðarlistinni.

Svo kemur í ljós að þetta voru eiginlega allt saman tómir dummkopfs.

Já, hreinustu bjánar!

Ég skal viðurkenna að einn og einn útrásarvíkingur hefur kannski kunnað að reka fyrirtæki, svona framan af að minnsta kosti, en það var undantekning.

Það er einna sárast við þetta allt saman, að þurfa að horfast í augu við hvað "okkar menn" hafa hagað sér hryllilega heimskulega.

Og nú kemur í ljós að við ráðum ekki einu sinni við almennilegt gjaldþrot.

Að gleyma að leggja inn kröfu um fjóra milljarða króna!

Gleyma! Fjórum milljörðum!

Ég meina ... þarf að hafa einhver fleiri orð um þá heimsku?