Það er athyglisverð tilhugsun að nú þegar sótt verður um aðild að ESB eru í sárum tveir áhrifamestu stjórnmálaleiðtogar landsins á ofanverðri 20. öld og fram yfir aldamót.

Menn sem sífellt elduðu grátt silfur og varla ofsagt að þeir hafi nánast hatað hvor annan.

Menn sem voru iðulega taldir á andstæðum pólum stjórnmálanna en urðu þó hvor á sinn hátt tákn útrásarinnar ægilegu.

Og voru hjartanlega sammála í andúð sinni á Evrópusambandinu.

Þetta eru þeir Davíð Oddsson og Ólafur Ragnar Grímsson.

Það var beinlínis hornsteinn í utanríkispólitík Davíðs (ef sæma á hugmyndakjarr hans um útlönd svo virðulegu nafni) að hatast út í ESB.

Og Ólafur Ragnar gat aldrei leynt því hve honum hugnaðist sambandið lítt.

Kannski réðu persónulegar ástæður mestu hjá þeim báðum.

Að þeim leist ekki á tilhugsunina um að verða smáfiskar í stórri tjörn Evrópusambandsins, í stað þess að vera hákarlar hér heima.

Nú sitja þeir báðir og syrgja.