Íslenska krónan hefur náð áður óþekktum lægðum.

Hún verður aldrei aftur nothæfur gjaldmiðill.

Við stöndum þá frammi fyrir mjög fáum kostum í peningamálum.

Einn sá helsti og nærtækasti er að taka upp evru.

Því fylgir að ganga í Evrópusambandið.

Inngöngu í ESB fylgja, auk gjaldmiðilsþáttarins, bæði kostir og gallar og við Íslendingar eigum rétt á því að fá að vita sem fyrst hvort aðild sé besta leiðin fyrir okkur.

Það fáum við að vita eftir aðildarviðræður við Evrópusambandið.

Marga mánaða karp hér heima og síðan þjóðaratkvæðagreiðsla um hvort við eigum að sækja um, mun hins vegar engu skila.

Það væri ekki lýðræði að verki, heldur innantómur pópúlismi.

Báðir aðilar munu fara fram með stóryrðum sem engin leið verður að sannreyna.

Dýrmætur tími stjórnvalda fer til spillis í þrefi sem engu mun skila.

Orka þjóðarinnar þverr enn.

Málfunda-gasprarar munu fara hamförum í ræðustólum, en risið lækka enn á landsmönnum.

Og í stað þess að við göngum strax hnarreist til aðildarviðræðna, ráðin í að komast að því í sameiningu hvort aðild hentar okkur eða ekki, þá munum við að lokum hökta til Brussel, lemstruð, sár og sjálfum okkur sundurþykk.

Er alveg óskaplega erfitt að skilja þetta?