Trésmiðjunni hefur borist svar við fyrirspurn til Björgólfs Thors Björgólfssonar. Ég þakka fyrir það og birti svarið hér með, alveg óbreytt nema ég hef bætt inn í nokkrum greinaskilum til að auðvelda lestur af tölvuskjá.

Sæll Illugi.

Þakka bréfið.
Það hittir mig ágætlega fyrir hér á skrifstofu minni í Bretlandi þar
sem ég hef búið og starfað undanfarin ár. Annars hef ég í nógu að
snúast eftir gífurlega erfitt ár á fjármálamörkuðum heims svo ekki sé
minnst á ófarirnar á Íslandi sem mér finnast skelfilegar.

Ég ætla að
svara bréfi þínu og vil líka taka það fram að ég ætla ekki að blanda
mér meira inn í þessa umræðu á netinu, blogginu og í fjölmiðlum. Þetta
verður það sem ég mun tjá mig um bréf þitt,  þvi ekki mun ég svara
öðrum bréfum og spurningum sem geta komið upp í ljósi þessa
bréfaskrifta okkar og ekki taka því persónulega.

Það
er rétt hjá þér að Landsbankinn var ekki “þungamiðjan” í mínum
“bissness”. Ég var aldrei í bankaráði og líkt og aðrir hluthafar
Landsbankans treysti ég stjórnendum bankans og bankaráðinu fyrir
hlutafé okkar og þá um leið starfsemi bankans.

Engu
að síður er það svo að ekki líður sá dagur að ég hugsi ekki um þetta
Icesave klúður.  Ég velti því fyrir mér hvernig sé best að lenda þessu
máli þannig að ekkert falli á endanum á þjóðarbú Íslendinga og
almenningur þurfi ekki að greiða af þeim ábyrgðum sem ríkið hefur
gengist í. Eins og ég hef sagt opinberlega áður þá tel ég góðar líkur á
þvi að eignir Landsbankans dugi fyrir þessum upphæðum. Ég mun fylgjast
vel með gangi þess eins og allir Íslendingar.

Ég vil ennfremur að
skoðað verði hvort að á næstu sjö til fimmtán árum verði ekki hægt að
koma íslenska ríkinu út úr þessum ábyrgðum og leysa þar með áhyggjur
þjóðarinnar af þessu máli. Sjö ár eru langur tími í viðskiptum og
margvísleg tækifæri kunna að skapast til að auka verðmæti eignasafns
Landsbankans og jafnframt tækifæri til að ná niður ábyrgðum ríkisins.
Ljóst er að okkar besta fólk þarf að standa vaktina því mikið er í húfi
og hafa í huga að öll fljótfærni við ákvarðanatöku getur haft neikvæð
áhrif í framtíð.

Nú
er það svo að Landsbankinn hefur frá og með 6. október sl. verið í
höndum hins opinbera og öll gögn er varða starfsemi hans á undanförnum
árum eru í þess fórum og að auki starfar skilanefnd gamla bankans á
vegum Fjármálaeftirlitsins. Þá vinnur rannsóknarnefnd á vegum Alþingis
að rannsókn á orsökum hrunsins í  íslensku fjármálalífi síðast liðið
haust og að síðustu hefur dómsmálaráðherra eflt til muna embætti
ríkissaksóknara og starfa þar nú þrír eða fjórir sérstakir saksóknarar
við mál sem tengjast hruni fjármálakerfisins á Íslandi.

Ég geri mér því
vonir um að fyrr en seinna liggi fyrir á opinberum vettvangi hvers
vegna mál þróuðust á versta veg, hver var ábyrgð hverra, hverjir fóru
offari og hverjir sváfu á verði, hvort farið var á svig við lög og
reglur, og þá einnig td. hvort ég “naut góðs” af þeirri “”tæru snilld”
sem (Icesave) reikningarnir þóttu vera”.

Á meðan unnið er að þessum
málum tel ég ekki rétt að vera tjá mig mjög mikið á opinberum
vettvangi. Ég vona að þú skiljir þetta sjónarmið mitt. En til að svara
spurningu þinni á þann einfalda hátt sem þú óskar get ég aðeins sagt:
Já, ég vil af einlægni gera það sem ég get til þess að Icesave skuldir
falli ekki á íslenskan almenning.

Á hinn bóginn hef ég þá reglu að lofa
ekki öðru en því sem ég get staðið við. Það á einnig við hér.

Þá
vil ég minna á og endurtaka það sem ég hef áður sagt að ég vil gera
mitt til að hjálpa Íslandi við að rétta úr kútnum efnahagslega. Það
besta sem ég hef upp á að bjóða er möguleikinn á að fá erlenda
fjárfesta til að taka þátt í uppbyggingu á íslensku atvinnulífi. Að því
vinn ég um þessar mundir.

Það er rétt tilgetið hjá þér að ég hef ekki
hugmynd um fjárhagslega stöðu mina núna og enn minni hugmynd um stöðu
mina eftir sjö ár, sem þú minnist á í bréfi þínu. Nú vinn ég alla daga
við að skapa verðmæti úr eignasafni mínu og árangur í því skiptir líka
máli fyrir íslensku bankana og eru því hagsmunir íslensku þjóðarinnar
og mínir þeir sömu í þeim efnum.

Í þessu efni vil ég minna á það sem
kom fram í Viðskiptablaðinu á síðasta ári að enginn íslenskur
athafnamaður hefur komið með meiri fjármuni til Íslands en sá sem
skrifar þér þetta bréf. Með yfirtöku á Actavis og sölu á eignum sem
íslensk fyrirtæki fjárfestu með mér í á síðustu sjö árum hafa samkvæmt
úttekt Viðskiptablaðsins nærri 450 milljarðar króna borist til Íslands
frá útlöndum,- til almennra fjárfesta, lífeyrissjóða, banka og íslenska
ríkisins.

Og fyrir þá sem ekki þekkja til fjármögnunar minna fyrirtækja
vil ég aðeins segja að ég hef aldrei tekið til mín ásakanir um að
íslenskir viðskiptamenn hafi farið á eyðslufyllerí erlendis fyrir
íslenskt lánsfé eða hagnað af sölu fyrirtækja á Íslandi. Mínir helstu
lánardrottnar eru erlendir og nær allur hagnaður sem mér hefur
áskottnast á síðustu árum varð til við kaup og sölu eigna í útlöndum.

Að þessu sögðu vona ég að nú fari menn að einbeita sér að uppbyggingu
Íslands með markvissum hætti og vonast ég til að geta lagt hendur á
þann plóg með öðrum viljugum sem líkt og ég trúa því að lausnir á vanda
Íslendinga í dag felast í verðmætasköpun í framtíð.

Kveðja,

Björgólfur Thor Björgólfsson