Áðan mætti ég manni niðrí Austurstræti.

Hann brosti og sagði: "Til hamingju með daginn!"

Það var gott hjá honum.

Jújú, við erum mörg töluvert blankari en við vorum.

Jújú, margir munu því miður missa eitthvað af sínum eigum.

Jújú, við eigum að gera upp við fortíðina og þar leynist líklega margt ófagurt undir gulbrydduðu teppinu.

Og víst eigum við enn eftir að fá útrás fyrir reiðina.

Það verður okkar útrás.

Því jú, við höfum verið blett, svívirt og barin í gólfið.

En allir voru nú samt uppistandandi niðrí Austurstræti.

Ég sá hvorki bankamenn, útrásarvíkinga né stjórnmálamenn.

Bara venjulegt fólk.

Og mér leist ósköp vel á það fólk.

Það var brosmilt og upplitsdjarft þrátt fyrir allt, og þurfti ekki að skammast sín.

Venjulegt íslenskt fólk - nema hópur frá Úganda sem gekk brosandi niður Bankastrætið, veifandi íslenskum fánum.

Svo ég sagði sjálfur: "Til hamingju með daginn" við næsta mann sem ég hitti.