Enginn er ég hagfræðingur, né lögspekingur.

Ekki er ég sérfræðingur í alþjóðarétti, né fjármálaspekúlant.

Ekki hef ég séð yfirlit yfir eignir Landsbankans gamla í London, og get ekki lagt sjálfstætt mat á hve söluvænlegar þær eru - eða verða.

Þaðan af síður hef ég lesið það regluverk Evrópusambandsins sem allt snýst um þegar Icesave er annars vegar.

En þrátt fyrir allt þetta - og þrátt fyrir það að mér finnst þyngra en tárum taki að ég sjálfur og hvað þá börnin mín þurfi að borga svo mikið sem krónu vegna brjálæðislegrar fífldirfsku Landsbankamannanna gömlu (svo ég kveði nú ekki fastar að orði um framferði þeirra) - þrátt fyrir þetta, þá lýsi ég því hér með yfir að ég fyrir mitt leyti styð það samkomulag sem ríkisstjórnin hefur nú gert við Breta og Hollendinga í Icesave-málinu.

Nokkrar ástæður eru fyrir þessari skoðun, en þær má flestallar þræða saman í eina og orða svona:

Ég sé ekki hvað við getum annað gert.

Á einhverjum tímapunkti getur vissulega verið að við hefðum getað hagað seglum svo að við hefðum ekki þurft að taka á okkur þessar þungu byrðar.

Ég ber til dæmis fulla virðingu fyrir starfi InDefense-hópsins sem allt frá byrjun reyndi að sporna gegn því að við féllumst á að bera ábyrgð á þessu.

En ég held því miður að þeir hafi rétt fyrir sér sem segi að sá tímapunktur sé löngu liðinn. Hafi það þá einhvern tíma verið raunhæfur kostur að ganga ekki til samninga.

Núna held ég að við getum alls ekkert annað gert.

Því finnst mér til dæmis að það eigi ekki endilega að gera stórfellt grín að Steingrími J. Sigfússyni fyrir að hafa skipt um skoðun í málinu. Ég held að hann hafi bara einfaldlega komist að sömu niðurstöðu og ég - það sé ekki annað hægt.

Því miður.

Og þá er stórmannlegra að viðurkenna það hreinskilnislega en að berja hausnum við steininn.

"Fara dómstólaleiðina," segir fólk. Kannski ... en það tekur vafalaust mörg mörg ár, og hvað ætlum við að gera á meðan?

Vera algjörlega einangruð?

Athugið að meira að segja Norðurlandaþjóðirnar - okkar tryggustu vinir í heiminum - telja að við verðum að semja um Icesave. Það hafa þær gefið til kynna, leynt og ljóst.

Biðin meðan dómstólarnir réðu ráðum sínum yrði óbærileg fyrir íslenskt efnahagsástand.

Og hin margnefndu heimili í landinu.

Þar að auki væri óvíst hve niðurstaða dómstóla yrði. Hugsið ykkur ef við þyrftum að þola margra ára þrengingar meðan beðið væri niðurstöðu dómstóla og svo yrði niðurstaðan okkur í óhag.

Ég viðurkenni fúslega: Ég þori ekki að taka þann séns.

Né heldur tjóir að við förum bara í fýlu og urrum: "Við látum ekki kúga okkur! Við erum víkingar og Íslendingar og við látum ekki kúga okkur!"

Það er úrelt hugarfar. Skilar okkur að minnsta kosti engu.

Að auki sýnist mér að eftir því sem mitt takmarkaða vit segir, þá séu þetta ekki verulega óhagstæðir samningar.

Án þess að ég vilji afsaka Breta, sem sýndu ótrúlegan fruntaskap í málinu, þá var ósköp eðlilegt að þeir vildu verja sitt fólk sem hafði lagt fé inn á Icesave-reikningana.

Og án þess ég þykist vita eitthvað um eignir Landsbankans gamla, þá sýnist mér ekki fylgja því óbærileg áhætta að reikna með að þær eignir dugi fyrir stærstum hluta Icesave-skuldanna.

Og það er vissulega gott að geta hvenær sem er á tímabilinu áður en við eigum að byrja að borga, samið upp á nýtt um greiðslukjör etc.

Ég ítreka: Ég lýsi ekki stuðningi við Icesave-samninginn með glöðu geði.

Þvert á móti, það er með óbragð í munni og sorg í hjarta.

Það er með beiskju og það er með reiði sem mér tekst með naumingum að halda aftur af.

Reiði í garð allra þeirra sem leyfðu Icesave að vaxa eins og stjórnlaust skrímsli án þess að nokkuð væri að gert.

Þar eru margir sökudólgar: Björgólfar, bankastjórar, bankamenn, þingmenn, ráðherrar, embættismenn.

Þá þarf alla að draga til ábyrgðar, hvern á sinn hátt, og ég treysti því að Sigríður Benediktsdóttir og félagar hennar í rannsóknarnefnd Alþingis geri það.

En í bili væri gott að losna við Icesave af herðunum.

Ekki gleyma þessu hneyksli - ónei, engu gleyma og heldur ekki fyrirgefa fyrr en allir hinir seku hafa horfst í augu við skömm sína - en ganga til móts við framtíðina án þess að hafa þessar byrðar á herðunum.

Amk næstu sjö árin!