Lóan er víst löngu komin, en sú staðreynd hafði ekki almennilega stimplað sig inn hjá mér fyrr en áðan þegar ég heyrði upphaf á þætti á RÚV sem bersýnilega fjallaði um lóuna og/eða kvæði Páls Ólafssonar um það litla dýr.

Þá rifjaðist allt í einu upp fyrir mér að ég hef í rauninni aldrei þolað það kvæði.

Er það guðlast? Get ég ekki talist góður Íslendingur þó mér sé meinilla við þetta kvæði?

Sú ljóðlína sem mér hefur alltaf verið verst við er þessi:

"Hún hefur sagt mér að vaka og vinna ..."

Hlutverk lóunnar er sem sagt að hvetja okkur við störf.

Það hef ég aldrei kunnað almennilega við.

Vissulega verður að setja kvæðið í samhengi við sinn tíma. Það er ort þegar Íslendingar til sveita kúrðu ennþá inni mestallan veturinn og á vorin fóru menn loksins út undir bert loft, teygðu úr stirðum limum og tóku til hendinni.

Þannig á auðvitað að skilja kvæðið.

En mér fannst hins vegar strax í æsku að þarna væri verið að mæla því í mót að fólk héldi kyrru fyrir og íhugaði ýmis mál vandlega. Eða læsi í bók.

Heldur færi út að puða.

Ég veit það er hálf skammarlegt viðhorf að láta þetta fara í taugarnar á sér. Og víst þurfum við að vinna.