Í nýju hefti af hinu tvíeina blaði, SKAKKA TURNINUM/Sögunni allri, sem kemur út í dag, er meðal annars fjallað um kreppuna miklu í Bandaríkjunum og úrræði Franklins Delanos Roosevelts gegn henni.

Því hefur oft verið haldið fram að það hafi í raun verið heimsstyrjöldin síðari sem batt endi á kreppuna, þegar hún hafði staðið í áratug. Loksins voru "hjóla atvinnulífsins" að snúast. Loksins fengu allir vinnu.

Sumir við að berjast, aðrir við að smíða hergögn.

Og róttækir vinstri sinnar hafa gjarnan haldið því fram að þetta sýni að kapítalisminn þurfi á styrjöldum að halda til að leysa sínar reglulegu kreppur.

Í Sögunni allri hafnar Þorvaldur Gylfason, hagfræðingur og handhafi menningarverðlauna DV í fræðum, þeirri túlkun algjörlega.

"Aukin útgjöld til heilbrigðismála hefðu gert sama gagn og aukin útgjöld vegna stríðsins," segir Þorvaldur. Kreppunni lauk endanlega vegna þess að farið var að dæla opinberu fé út í hagkerfið (í mun meira mæli en t.d. New Deal stefnan hafði í för með sér), en ekki sérstaklega af því þessu fé var veitt til hergagnasmíða og hermennsku.

Og Þorvaldur bendir svo á að nýjar rannsóknir bendi til að ríkisútgjöld til að efla mannauð (það er að segja til heilbrigðis-, mennta- og félagsmála) örvi hagvöxt til langframa betur en t.d. útgjöld til hergagnaframleiðslu o.þ.h.

Þetta er þörf ábending. Strax og við eigum krónu (og síðar evru!) aflögu ættum við samkvæmt þessu að leggja það í heilbrigðis- og menntamál ef við viljum örva hagvöxtinn.

En ekki leggja féð í það sem er ígildi hergagnaframleiðslu hjá okkur - þ.e.a.s. álver!