Einhver spurði hvort ég væri haldinn þráhyggju um Sjálfstæðisflokkinn.

Sjálfsagt að svara því.

Nei, ég held ekki. Ekki í klínískri merkingu. En ég viðurkenni hins vegar fúslega að mér þykir nokkru varða að Sjálfstæðisflokkurinn læri við þessar kosningar lexíu sem hann mun aldrei geta gleymt.

Í raun leit ég á mig sem sjálfstæðismann fyrstu ár ævinnar. Ég var mikið í slagtogi við afa minn, Kristjón Kristjónsson, sem var besti maður sem ég þekkti og hann var ákafur sjálfstæðismaður.

Og ég hugsaði náttúrlega sem svo að fyrst þessi góði maður, hann afi minn, studdi þennan flokk, þá hlaut þetta að vera góður flokkur.

Eftir á að hyggja, þá talaði afi minn alltaf um flokkinn eins og hann væri félagshyggjuflokkur.

Við afi stússuðum heilmikið fyrir sjálfstæðisfélagið á Melunum þegar ég var strákur. Á ferðum okkar hitti ég fjöldann allan af skemmtilegum körlum og kerlingum.

Og mér fannst ég skilja Sjálfstæðisflokkinn.

Um það leyti sem ég fékk kosningarétt hafði ég hins vegar gerst einhver óljós sort af stjórnleysingja um skeið og þegar ég kom úr því kafi og leit í kringum mig í flokkakerfinu íslenska, þá sá ég að ég þekkti ekki lengur Sjálfstæðisflokkinn hans afa míns.

Mér fannst eins og honum hefði verið rænt af frjálshyggjuöflunum sem komu til sögunnar á ofanverðum áttunda áratugnum, færðust í aukana allan níunda áratuginn og tóku loks almennilega að blómstra á tíunda áratugnum.

Með þeim afleiðingum að allt hrundi nú á fyrsta áratug nýrrar aldar.

Sjálfstæðisfélagið á Melunum í tíð hans afa míns hefði aldrei látið líðast að flokkurinn færi út á þessar villigötur.

Enda langt síðan ég hætti að skilja þennan flokk.

Nú þykir mér talsverðu varða að Sjálfstæðiflokkurinn fái ráðningu, einfaldlega vegna þess að hann ber mesta sök allra stjórnmálaflokka á hruninu í fyrra.

Og það væri að mínum dómi fásinna að verðlauna flokkinn með atkvæði sínu núna.

Auðvitað á Sjálfstæðisflokkurinn ekki alla sökina. Framsóknarflokkurinn á stóra sök fyrir að hafa verið með honum í mestallri vegferðinni til glötunar.

Og Samfylkingin á líka sína sök, fyrir að hafa flotið með honum sofandi að feigðarósi síðasta spölinn.

En langstærsta sök á Sjálfstæðisflokkurinn - reynið bara að neita því!

Þess vegna á flokkurinn að fara í langt frí frá landstjórninni - þrátt fyrir að auðvitað sé  ágætt fólk þar innan um, og auðvitað er alls ekkert allt í stefnunni algalið.

Þessi flokkur þarf bara að víkja afsíðis, horfast í augu við sjálfan sig og skammast sín.

Það mun taka hann að minnsta kosti nokkur ár. Kattarþvottur korteri fyrir kosningar dugar ekki.

Að kjósa Sjálfstæðisflokkinn núna er jafn fráleitt og að kjósa Kommúnistaflokkinn austur í Rússlandi fyrst eftir hrunið þar.