Ég er ekki heitasti aðdáandi Davíðs Oddssonar. En mikið vildi ég samt að hann hefði flutt betri ræðu á landsfundi Sjálfstæðisflokksins um helgina.

Já, ég vildi í fúlustu alvöru að hann hefði flutt ræðu sem hefði virkilega endað í sögubókunum.

Ég vildi að hann hefði talað af einlægni og sannleika og heiðarleika og hreinskiptni.

Ég vildi að hann hefði loksins horfst óhræddur í augu við sjálfan sig.

Ég vildi að hann hefði metið í auðmýkt verk sín og verksummerki undanfarin átján ár.

Og ég vildi að hann hefði fundið orð til að lýsa líðan sinni; ég vildi að hann hefði getað lýst skömm sinni, sársauka, sjálfsásökunum, iðrun og eftirsjá.

Já, mikið vildi ég hafa orðið vitni að því á laugardaginn að hann hefði yfirleitt fundið til þeirra tilfinninga.

Og ég vildi að hann hefði getað hafið sig upp yfir dægurþrasið sem hann hefur lifað og hrærst í alla sína tíð. Að hann hefði í staðinn greint það sem gerðist hér síðustu árin, greint það og bent okkur á leiðina til bjargar.

Það hefði ekki einu sinni þurft að vera rétta leiðin, heldur bara einhver leið sem hugsanlega væri okkur til bjargar.

Bara eitthvað sem sýndi að hann hefði verið að reyna að ráða fram úr þessu, að hann hefði verið að hugsa um þjóð sína, um okkur, en ekki bara um sjálfan sig, sjálfan sig og aftur sjálfan sig.

Mikið vildi ég - í stuttu máli - að hann hefði átt skilið það dúndrandi lófaklapp sem fylgdi honum út af sviðinu.

Þetta segi ég vel að merkja ekki út af honum sjálfum.

Sú var að vísu tíðin að mér hefði þrátt fyrir allt verið nægjanlega hlýtt til hans persónulega að ég hefði óskað þess að hann gæti sem manneskja horfið af sviðinu með svolítilli reisn. Jafnvel þótt allt hans verk sé núna brunarústir einar.

En núna er mér að vísu nokkuð sama um þann ágæta mann.

Nei - ástæðan fyrir því að ég hefði viljað að ræða hans væri góð og einlæg og innblásin og sönn, sú ástæða snýst ekki um hann, heldur um okkur hin.

Í nær tuttugu ár réði þessi maður því sem hann vildi ráða í þessu samfélagi, eða svona allt að því. Vald hans var orðið svo mikið að það var óttalegt á tímabili.

Og ég hefði viljað fá að sjá einhverja skýringu á því þegar hann flutti þessa kveðjuræðu sína.

Ég hefði viljað skilja af hverju við afhentum honum öll þessi völd.

Af hverju við leyfðum honum og vinum hans að ráðskast með samfélag okkar.

Af hverju við létum líðast að þeir breyttu Íslandi fyrst í markaðstorg, síðan í vígvöll.

Ég hefði - okkar vegna - viljað sjá þarna á sviðinu stórmenni. Svo það væri á einhvern hátt skiljanlegt af hverju við leyfðum þessu að gerast.

En það sem við urðum vitni að á laugardaginn var ígildi þess að sjá hrekkjusvínið í bekknum hrækja í allar áttir.

Aldrei var litið í eigin barm, aldrei. Bankahrunið á Íslandi reyndist vera Samfylkingunni að kenna. Og fimmaurabrandararnir flugu, lágkúrulegri og ómerkilegri en nokkru sinni fyrr.

Að þetta skuli vera kennt við húmor!

Nema hvað fulltrúar á landsfundi Sjálfstæðisflokksins hlógu og skríktu.
Ekki ofmælt að þeir hafi beinlínis emjað af fögnuði - með örfáum heiðarlegum
undantekningum. Og risu að lokum úr sætum og hylltu ræðumanninn.

Nei, ég skildi ekki neitt. Það virtist bara enn illskiljanlegra en áður af hverju við hleyptum þessum manni upp á dekk.

Illskiljanlegra og þó umfram allt sorglegra.