Þessi tvö kvæði um Skarphéðin í brennunni leika stórt hlutverk í greinarkorni sem ég skrifaði í Helgarblað DV um auðmenn og útrásarvíkinga (og náttúrlega aðeins minnst á Davíð líka!).

Greinin verður sett á Trésmiðjuna innan skamms. Því eru kvæðin birt hér:



SKARPHÉÐINN Í BRENNUNNI
eftir Hannes Hafstein (brot)



Buldi við brestur,

brotnaði þekjan.

Reið niður rjáfur

og rammir ásar.



Skall yfir eldhafið, ólgandi, logandi,

eldvargar runnu fram, hvæsandi, sogandi.

Reykurinn glóðþrunginn gaus upp úr kafinu.

Gaflaðið eitt stóð sem klettur úr hafinu.



Nár var þá Njáll,

nár var Bergþóra.

Burtu var Kári,

brunninn Grímur,

höggvinn Helgi.

Héðinn stóð einn

tepptur við gaflað

og glotti við tönn.



(...)



Aleinn örlögum

ofurseldur

horfðist í augu

við eld og dauða.



(...)



x     x     x     x



SKARPHÉÐINN Í BRENNUNNI
eftir Stein Steinarr



Það er lygi, sem sagt er.

Ég leitaði útgöngu,

ég leitaði útgöngu í máttvana skelfingu

deyjandi manns.



En leiðin var lokuð.



Og ég heyrði ykkur hvísla

út í hlæjandi sólskinið:

Látum hann farast.

Hvað sakar það okkur?

Hvað getum við að því gert?



Hamningjan hjálpi ykkur!

Hefði ég sloppið.