"Uppgjöf er ekki til í minni bók," sagði Ingibjörg Sólrún Gísladóttir á blaðamannafundi áðan. Eða eitthvað mjög nálægt því alla vega.

Þetta sagði hún sjálfri sér til hróss.

Og þess vegna ætlaði hún að halda áfram sem þingmaður og formaður Samfylkingar.

(Hún gleymdi að vísu að taka fram: "Ef fólkið kýs mig til þess," en það er önnur saga.)

En þó Ingibjörg Sólrún sé sagnfræðingur að mennt hefur hún ekki dregið réttan lærdóm af sögunni.

Það er ekki kostur að kunna ekki að gefast upp.

Það er einmitt skelfilegur galli.

Þvert á móti er það einn mesti kostur sannra stjórnvitringa að vita hvenær á að gefast upp.