... þá mundi ég segja kurteislega af mér ekki seinna en núna.

Ef ég væri Seðlabankastjóri og horfði upp á að nær öll þjóðin vildi losna við mig, að fólk hefði farið út á götur til að heimta mig brott, að erlendis væri hlegið að mér og nærvera mín væri talin koma í veg fyrir að Ísland gæti öðlast nýtt traust í peningamálum, þá mundi ég segja af mér.

Og ég mundi ekki hafa geð í mér til að fara fram á háan starfslokasamning af neinu tagi.

Ég mundi minnast Arnolds gamla Geulincx sem sagði: "Ubi nihil vales, ibi nihil velis."

"Þar sem maður er einskis metinn, þar á maður ekki að óska neins."

Eða þar um bil.