Ofboðslega sem ég er orðinn þreyttur á þessu hruni. Að fylgjast með fréttum er gjarnan eins og að fara í hæsta rússíbanann í Tívólí. Maður steypist upp og niður og ræður engu um hvaða sviptingum maður lendir næst í.

Ég hef aldrei haft gaman af því að fara í rússíbana, skal tekið fram.

Í morgun birtust risafréttir í öllum netmiðlum, endursagðar frá Bretlandi, um 140 milljarða skuldabréf sem virtist "týnt" úr gamla Glitni.

Og ráðnir hefðu verið enskir fjármálaspíónar til að elta uppi peningana. Menn sem jafnframt væru að leita að peningum Saddams Husseins.

Það virtist endanleg sönnun þess að þetta væri stóralvarlegt mál.

Ég er ekki endurskoðandi svo ég skildi nú ekki alveg hin fínni blæbrigði málsins, en maður hlaut að álykta að einhver slordóninn úr útrásarvíkingastétt hefði stolið þessum peningum.

Eða einhvern veginn klúðrað þeim út í buskann, sem er varla mikið skárra.

Og ofan á allt annað sem frést hefur síðasta árið, þá var þetta eins og að detta skyndilega fram af enn einu þverhnípinu í rússíbananum.

Ég meina, 140 milljarðar "týndir"!

Og mundu þessir milljarðar lenda á okkur? Þyrfti ég að borga þetta? Enginn fjölmiðill sá ástæðu til að stafa það oní mig.

Núna um hádegisbil dúkkar svo upp Árni Tómasson formaður skilanefndar Glitnis hér og segir að þetta sé "kannski" alveg bara eðlilegt mál.

Og engir enskir spíónar séu að þefa uppi hvað orðið hafi um féð.

Hvernig getur það "kannski" verið "eðlilegt mál" hvort 140 milljarða vantar í bókhaldið? Eða ekki, ef svo ber undir.

Auðvitað vona ég að þetta reynist allt í hæsta máta "eðlilegt". En ekki urðu nú þessi hendingsköst upp og niður til að kæta mann að ráði á þessum dumbungslega mánudegi.