Ég var að lesa í ævisögu Snorra Sturlusonar um helgina en hana skrifar Óskar Guðmundsson. Þetta er hin mætasta bók, og alveg ljómandi skemmtilega skrifuð. Hún er á mjög vel heppnaðri blöndu af svolítið hátíðlegu bókmáli og svo lipru mannamáli. Og Óskari tekst furðu vel að gera hinar flóknu illdeilur Sturlungaaldar skiljanlegar.

Þó vissulega fari manni fljótlega að þykja nóg um deilugirnina út af einhverjum smámunum.

Í bókinni rekur Óskar heimildir frá Sturlungaöld mjög læsilega og samviskusamlega. Auðvitað eru gloppur í heimildirnar og því er svolítið um: "Líklegt má telja ..." og "Snorri hlýtur að hafa ..." og þess háttar. Framhjá því er erfitt að komast í svona tilfelli; sér í lagi um æskuár Snorra er fátt til af beinum heimildum, og þá verður að grípa til óbeinna heimilda - altso um samfélagið sem einstaklingurinn ólst upp í, fremur en einstaklinginn sjálfan.

Ég skal samt viðurkenna að stundum fannst mér að Óskar eltist full samviskusamlega við heimildir sínar; sumt af þessum vendingum öllum kom Snorra ekki við nema óbeint. Í staðinn hefði mér þótt fengur í ef Óskar hefði eytt meiri orku í að draga upp mynd af því samfélagi sem Snorri er sprottinn út. Samfélaginu öllu, á ég þá við, ekki einungis "höfðingjanna".

En heildaráhrifin af bókinni eru fjarska góð, og tímabært að fara að skoða ýmsa þætti úr fortíð okkar upp á nýtt.