Dóttir mín færði mér disk með tónlist Lily Allen. Af því ég hef skemmt mér svo dável yfir Not Fair og fáeinum lögum öðrum sem ég hef heyrt stúlkuna syngja.

Þetta er bráðskemmtilegt, þó ég skammist mín örlítið fyrir að segja það.

Innst inni finnst mér nefnilega að maður á mínum mínum virðulega aldri eigi ekkert endilega að hafa gaman af kornungum tónlistarmönnum.

Þegar ég var strákur fannst mér alltaf hálf hallærislegt þegar "gamalt fólk" sagðist fíla í botn nýjasta poppið.

Var það ekki einhver desperat tilraun til að halda í æskuna?

Og ætti ég ekki bara að halda mig við Dylan, Jethro Tull og U2?

Ég veit ekki. En Lily Allen hljómar eins og hún gæti verið dóttir Debbie Harry og Nick Lowe.