Í nýútkomnum Skírni er sú grein eftir Pál Theódórsson eðlisfræðing um landnám Íslands sem ég minntist á í gær.

En þar er vitaskuld margt fleira athyglisvert efni, þó í fljótu bragði hafi ég fyrst staðnæmst við það sem ég get alls ekki lesið.

Af því ég kann ekki að lesa nótur.

Í tímaritinu er nefnilega að finna nótur að sjö sönglögum við íslensk ættjarðarkvæði.

Þetta eru kvæði eftir Snorra Hjartarson, Hannes Pétursson, Einar Ólaf Sveinsson, Jón Thoroddsen og Þorstein Gíslason.

Tónskáldið kemur aftur á móti svolítið á óvart.

Það er Þorvaldur Gylfason hagfræðingur.

Kannski hef ég misst af einhverju, en ég vissi ekki að hann semdi lög.

Lögin, eins og þau eru skrifuð upp í nótum í Skírni, virka voðalega sannfærandi! En ég kann sem sagt hvorki að lesa nótur né spila svo ég hef ennþá ekki hugmynd um hversu góð lögin eru.

Þótt Þorvaldur hafi hingað til fyrst og fremst verið kunnur fyrir skrif um hagfræði er hann af listrænni fjölskyldu.

Vilmundur bróðir hans orti ljóð milli þess að fást við pólitík. Hinn bróðir hans, Þorsteinn, samdi kvæði milli þess sem hann fékkst við heimspeki.

Og faðir þeirra bræðra, Gylfi Þ. Gíslason, samdi reyndar líka sönglög milli þess sem hann fékkst við pólitík á viðreisnarárunum.

Afi Þorvaldar var svo aftur skáldið Þorsteinn Gíslason ritstjóri, sem orti kvæðin Fyrsta vordægur og Ættjarðarkvæði sem Þorvaldur hefur nú samið lög við.

Allir eru þeir feðgar sem sé hinir snjöllustu menn, og þóttu bráðgerir.

Það má m.a. sjá af skemmtilegri sögu sem sögð var um Gylfa Þ. og á meira að segja að vera sönn - en ekki sel ég það reyndar öllu dýrar en ég keypti.

Nokkru eftir að Þorsteini Gíslasyni og Kristínu Pálsdóttur konu hans fæddist sonur var Kristín með hann úti við þegar kunningjakonu hennar bar að. Hún hafði ekki séð barnið áður.

Konunni leist vel á drenginn og spurði Kristínu hvað hann héti og hvað hann væri orðinn gamall.

Þá kvað við skýrt og greinilega úr barnavagninum þar sem drengurinn lá:

"Ég heiti Gylfi Þ. Gíslason og ég er níu mánaða."