Í fyrradag heyrði ég viðtal í útvarpinu við einhvern forráðamann prentsmiðjunnar Odda.

Hann taldi það til marks um að ekki væri alveg sama svartsýnin uppi í þjóðfélaginu að mjög hefði aukist prentun á alls konar auglýsingabæklingum hjá þeim.

Þessum sem bornir eru í hús fyrir jólin og kallast oftast bara ruslpóstur.

Prentun á þessum ruslpósti gjörsamlega hrundi fyrir jólin 2008.

En eins og menn hafa tekið eftir hefur heilmikið hækkað í ruslpóstshlaðanum nú.

Í sjálfu sér er það auðvitað rétt hjá Oddamanninum að þetta sýnir að svolítið aukið líf er að færast í þjóðfélagið. Og að fólk hefur þrátt fyrir allt eitthvað handa á milli sem kaupmenn sækjast eftir að krækja í með þessum bæklingum.

En mikið óendanlega fara þessir bæklingar samt í taugarnar á mér.

Að parti til stafar andúð mín á þeim af hreinum fagurfræðilegum ástæðum ástæðum.

Þeir eru svo dæmalaust ljótir, flestallir!

Þetta sé ég þegar ég safna þeim saman og fer með þá út í tunnu.

En ég viðurkenni líka að að öðrum parti er um að ræða eintóma eiginhagsmunagæslu.

Þar sem ég stýri tímaritum sem myndu í þessu árferði svo sannarlega þiggja eitthvað af þeim auglýsingum sem liggja fyrir fótum manns þegar maður klofar yfir bæklingana í anddyrinu eftir heimssókn póstsins.

Ég skil bara ekki auglýsendur sem eyða kynningarfé sínu í þessa pésa, sem ekki einu sinni börnin á mínu heimili skoða, í stað þess að nota þá í alvöru fjölmiðla sem einhver horfir á eða hlustar á eða les.

Þannig held ég að auglýsendur gætu lagt sitt af mörkum til að fleyta lífsnauðsynlegri fjölmiðlun yfir hinn dýpsta dal kreppunnar.

Auglýsendur ættu að styrkja fjölmiðlana fremur en ruslatunnurnar.