Ég hef verið að lesa ævisögu Vigdísar Finnbogadóttur eftir Pál Valsson. Ég hallast að því að með bókinni hafi Páll skipað sér í fremstu röð ævisagnaritara hér um slóðir. Bókin er feykivel unnin og í alla staði smekkvís af hans hálfu.

Bókin er unnin í náinni samvinnu við Vigdísi, þetta er hennar bók, hennar "authorized biography". Því fylgja bæði kostir og gallar. Kostirnir felast auðvitað fyrst fremst í nálægðinni við Vigdísi og hennar ævi og hennar tíma. Æsku hennar og uppvaxtarárum er reyndar sinnt jafnvel betur en forsetaárunum.

Gallarnir felast kannski helst í því að mér fannst of mikill tími fara í lokin í að svara þeim sárafáu gagnrýnisröddum sem Vigdís fékk á sig meðan hún var forseti. Þeim fór vissulega fjölgandi með árunum, en þessari gagnrýni virðast hafa fylgt furðu mikil sárindi, því Vigdís leggur að mínu mati of mikla áherslu á að halda uppi vörnum fyrir sig í hverju og einu tilfelli.

Hún þarf þess ekkert. Sum gagnrýnin var á rökum reist, önnur ekki, eins og gengur, en staða Vigdísar er svo traust og trygg í hugum langflestra Íslendinga að ef einhver þarf ekki að ganga til sinna efri ára í varnarstöðu fyrir ævi sína er það náttúrlega hún.

Páll finnur smekklega leið til að fjalla nokkuð opinskátt um einkalíf Vigdísar, þótt því fari fjarri að hún rífi úr sér hjarta og lungu á síðum bókarinnar.

Einn eftirminnilegasti kafli bókarinnar er þó líklega kominn frá Vigdísi sjálfri; hann er að minnsta kosti merkur þannig í bókinni. Þar segir frá því þegar hjónaband Vigdísar og Ragnars Arinbjarnar læknis er komið að fótum fram, og hann hefur tjáð henni að hann vilji skilnað.

Það kemur henni á óvart og særir hana þegar hann segir henni frá þessu í bíltúr einum í Svíþjóð þar sem þau voru búsett.

"Við Ragnar töluðum voða lítið saman eftir þennan bíltúr. Við tókumst á við tilfinningar okkar við skákborðið. Þegar hann kom heim úr vinnunni var ég búin að stilla upp taflmönnunum. Síðan tefldum við af mikilli hörku í algjörri þögn. Oftast vann hann. Ragnar var góður í skák, eins og nánast öllu sem hann tók sér fyrir hendur, sá snjalli maður sem hann var. En inn á milli vann ég og þá hríslaðist um mig sigurhrollur. Þarna veitti það mér mikla og ósvikna ánægju að vinna hann í skák."


Firna sterk og nöturleg mynd af valdatafli ósamlyndra hjóna.