Í DV í morgun er viðtal við hjón sem rekja sorgarsögu sína síðustu misserin.
Það er saga um atvinnumissi, greiðsluerfiðleika, hækkandi lán, minnkandi tekjur, áhyggjur og jafnvel sjálfsvíghugsanir.
En það er líka saga um fólk sem þrátt fyrir allt vill ekki gefast upp.
Þetta er sem sagt saga um það þjóðfélag sem hér hefur verið byggt upp síðustu árin, eða réttara sagt rifið niður.
Ekkert þekki ég til þeirra hjóna, né hinna fínni blæbrigða í máli þeirra.
En eins og það er sett fram í blaðinu, þá ráðlegg ég öllum bankamönnum, útrásarvíkingum, stjórnmálamönnum og viðkomandi embættismönnum síðustu ára að lesa þetta.
Og skammast sín svo.
Fyrir það samfélag sem þeir hafa skapað.
Blogg
SKAMMIST YKKAR
08:02 › 27. nóvember 2009
ATHUGIÐ Ritstjórn DV áskilur sér rétt til að eyða ærumeiðandi ummælum.





Saga íslenskra lífeyrissjóða einkennist af sukki andlitslausra manna sem hafa farið með fjármunina nánast eins og sína eigin. Í áranna rás hafa fjölmargir stjórnarmanna notið boðsferða frá hagsmunaöflum með tilheyrandi ... 
