Ég skil ekki þann mikla grátkór sem nú er risinn um að auknir skattar til að borga fyrir hrunið muni valda landflótta, verka vinnuletjandi o.s.frv.

Ég er ekki að halda því fram að allar skattatillögur ríkisstjórnarinnar séu fullkomnar.

Langt frá því. Ýmislegt má áreiðanlega laga, og það verður vonandi gert.

En við vissum að þetta yrði erfitt, og hví reka menn þá upp þetta ramakvein þegar þeir horfast í augu við það?

Og af hverju virðast allir búast við því að stór hluti þjóðarinnar flykkist burt eða leggi nánast niður störf til að losna við að borga ögn meira til samfélagsins?

Stendur ekki til að við kröflum okkur út úr þessum erfiðleikum saman?

Saman - þýðir það kannski: Allir nema ég.