Ég er að leggja af stað með tíu ára drenginn suður til Keflavíkur að keppa á fótboltamóti.

Fyrir rétt um það bil ári fór ég síðast slíka ferð.

Þá var hrunið nýbyrjað og foreldrarnir, sem fylgdu strákunum sínum, voru eins og í losti.

Allir að hugsa það sama: Erum við að fara á hausinn? Erum við að missa allt?

Já, líklega minntum við mest á dálítið skelkaða krakka sem eru þó ráðnir í að láta ekki á neinu bera.

Ein og ein kaldhömruð athugasemd fauk, en annars var bara reynt að spekúlera í fótbolta á 6. flokks stigi.

Forvitnilegt verður að sjá hvernig mórallinn er í foreldrahópnum núna. Hvað er breytt, annað en að strákarnir okkar eru komnir í 5. flokk.