Kominn heim eftir einhvern fallegasta dag sem ég hef lifað.

Volvóinn minn sagði að hitinn væri nákvæmlega ein gráða yfir frostmark; það var heiðskírt og fullkomið logn.

Milt, stillt og kyrrt, eins og það hét í stafsetningarprófunum hjá Axel frænda mínum í Melaskólanum fyrir margt löngu.

Og ég var staddur undir Heklurótum að gróðursetja 800 birkihríslur og tæplega 50 reynikvista.

Kyrrðin var svo heilög að meira að segja hrafnarnir sem flugu um loftið dirfðust ekki að rjúfa hana.

Einn þeirra rak einu sinni upp krúnk; svo var eins og hann skammaðist sín og steinþagnaði.

Tvisvar flugu yfir risaþotur á leið til Japan, en skammlífar drunurnar frá þeim gerðu ekki annað en ýta undir kyrrðina.

Þegar sólin fór að lækka á lofti skipti himinninn litum, og úr mjólkurhvítum sjóndeildarhringnum milli Búrfells og Heklu feidaðist furðu snögglega fullt tungl. Það valt rólega upp eftir snæviþöktum hlíðum eldfjallsins eins og kurteislegur snjóbolti.

Um fimmleytið var sólin sest bak við úfið hraun í suðri frá mér séð.

Og þegar ég keyrði burt sá ég lengi í speglinum hvar tunglið skein beint yfir Heklu, nú komið hátt á loft og bjart eins og lítil sól á himninum sem enn var heiðskír.