Þorvaldur Gylfason vekur í grein í Fréttablaðinu í morgun athygli á því hve mikil hætta er á að glatist úr íslenskri sögu allskonar gamlar spillingarsögur sem lýsi raunveruleikanum í íslensku viðskipta- og stjórnmálalífi.


Einfaldlega af því á sínum tíma var slíkum sögum alltaf sópað undir teppið.

Afleiðingin er sú að við höfum í rituðum heimildum mjög skakka mynd af samfélaginu eins og það var í raun og veru.

Og Þorvaldur leiðir t.d. líkur að því að kannski hefðu menn staðið ögn betur að einkavæðingu bankanna á sínum tíma ef allir hefðu vitað af hinni gömlu spillingu sem alltaf hefði fylgt bankakerfinu hér.

En af því yfirborðið var slétt, þá héldu menn að helmingaskiptaflokkunum væri treystandi til að annast þetta mikilvæga mál - með hörmulegum afleiðingum.

Grein Þorvaldar er hérna.

Það er full ástæða til að fagna því framtaki hans að vekja eftirtekt á þessu, og sömuleiðis hvetja fólk til að fara þær leiðir sem hann bendir á - að hafa samband við rannsóknarstöðina um munnlega geymd, eða Þjóðminjasafnið.

Það er betra seint en aldrei að bregða spillingarspeglinum upp að þjóðinni, og sér í lagi helmingaskiptaflokkunum.