Hugmyndin um nýtt Kalmarsamband, sem einhver viðraði á Norðurlandaráðsþinginu, er auðvitað óraunhæf með öllu.

Það er að segja að öll Norðurlöndin gengju saman í eitt ríki undir forystu Margrétar Þórhildar drottningar.

Enda held ég að þessi hugmynd hljóti að hafa verið sett fram í gamni.

En ef Kalmarsambandið fyrra hefði haldið velli svolítið lengur er þó ekki að vita nema einmitt þetta hefði gerst. Norðurlandaþjóðirnar eru svo skyldar að þær hefðu vel getað haldið velli í einu ríki.

Spánn er til dæmis sambandsríki fjögurra til fimm þjóða. Án þess að ég ætli neitt að fullyrða um það, þar eð ég þekki bara takmarkað til á Spáni, þá efast ég um að Galisíumenn og Katalónar séu mikið skyldari en t.d. Norðmenn og Svíar. Fyrir nú utan Baska, sem eru ekki skyldir neinum.

Að ekki sé minnst á Sviss. Þar eru líka fjórar "þjóðir". Þó gengur samstarfið ágætlega.

Norðurlandaþjóðunum hefur gengið vel, bæði að þróa samfélög sín áfram hvert fyrir sig, og líka að vinna saman.

Enda eru samfélög Norðurlandanna að flestu leyti afar öfundsverð.

Hið alræmda norræna þunglyndi hlýtur að vera fyrst og fremst skammdegisþunglyndi, því í reynd hafa íbúar landanna ekki undan miklu að kvarta.

Ekki miðað við íbúa mjög margra annarra landa.

Í því samhengi er fyndið að Norðurlöndin eru allt í einu orðin helsta gróðarstía glæpasagna í heiminum.

Ekki síst Svíþjóð, en það spretta fram reyfarahöfundar eins og gorkúlur á fjóshaug, að því er virðist. Og lýsa hinum hrottalegustu hlutum í heimalandi sínu.

Og sjónvarpsseríur upp úr glæpasögunum streyma líka fram - oft hið prýðilegasta sjónvarpsefni.

Danskir glæpasagnahöfundar eru ekki, að því er virðist, eins afkastamiklir og Svíarnir - en Danir gera aftur á móti bestu glæpaþættina, þar sem er Forbrydelsen. Af hverju fáum við ekki að sjá nýju seríuna af Glæpnum fyrr en eftir áramót, meðal annarra orða?

Hið Íslendingar eigum náttúrlega Arnald Indriðason og fleiri höfunda. Ég var til dæmis að klára nýju bókina hans Viktors Arnar Ingólfssonar sem byrjar á morði í sendiráði Íslands í Berlín; alveg hreint fínasta bók. Og þó Hamarinn væri kannski aaaaaaðeins of hægur, var þó mjög virðingarvert að hann fór í slóð Forbrydelsen í uppbyggingu, en ekki amerískra glæpaþátta.

Norðmenn er líka komnir út á sömu braut. Glæpasagan Rauðbrystingur eftir Jon Nesbo, sem ég las í sumar, var ljómandi fín - og hafði að geyma ágæta upprifjun á því sem Norðmenn vilja þó gjarnan gleyma, það er að segja hve stuðningur við Þjóðverja var almennur í Noregi á heimsstyrjaldarárunum síðari.

Norðmenn eru líka byrjaðir framleiðslu á fyrirtaks myndefni um glæpi og sakamál. Í Grensásvídeói má leigja heilar sex myndir sem Norðmenn gerðu 2007-2008 um einkaspæjara í Björgvin sem heitir því skemmtilega nafni Varg Veum.

Fínar myndir; ég hefði ekki trúað því það væru svona margir drepnir í Björgvin! Þetta er Vargur í véum:




Nú bíður maður eftir því að Finnar feti sig út á sömu braut. Sjónvarpssería frá þeim um drykkfelldan fráskildan lögreglumann á bömmer, er það ekki alveg borðliggjandi?

En þetta er skemmtileg stúdía, af hverju allur þessi áhugi á glæpum í tiltölulega friðsælum samfélögum eins og Norðurlöndunum.