Flosi Ólafsson var í hópi alltof sjaldgæfra manna.

Maður fór alltaf af hans fundi svolítið glaðari en maður hafði verið.

Svolítið vissari um að víst gæti lífið verið skemmtilegt.

Það má vera örlítil huggun aðstandendum hans, nú þegar hann er dáinn langt fyrir aldur fram - þótt hann hafi aðeins skort tvo daga í áttrætt.

Ég votta þeim mína einlægustu samúð.