Prestar landsins þögðu þunnu hljóði um mál séra Gunnars Björnssonar.

Fjölmiðlar, nema reyndar helst DV, sinntu málinu afar kurteislega, skulum við segja.

Séra Gunnar komst upp með það að fullyrða í fjölmiðlum að ásakanir gegn honum væru bara misskilningur, til komnar af því hann væri svo "hlýr" maður, og alltaf að faðma fólk af einskærri elskusemi og náungakærleika.

Þó hefur lengi lengi legið fyrir dómurinn sem sýnir fram á káf prestsins og kynferðislega áreitni. Um hann fjalla ég hér.

Hvernig dómstólar landsins fóru að því að dæma þetta ekki kynferðislega áreitni veit ég ekki; jú, auðvitað var það vegna þess að þeir dæma eingöngu út frá sjónarhóli gerandans, en ekki hvernig þolandinn upplifði slafrið í prestinum.

Prestar þögðu, segi ég, þangað til Karl biskup tók loks á sig rögg og ákvað að færa séra Gunnar til. Taka hann frá Selfossi og gera að sérþjónustupresti í Reykjavík.

Það þýðir í raun og veru að séra Gunnar Björnsson er heima hjá sér á fullu kaupi og getur dundað sér við að klippa á sér táneglurnar á kostnað íslenskra skattborgara.

Ekki mjög hörð refsing, má segja, en séra Gunnar hafði náttúrlega verið sýknaður, svo kannski var ekkert annað hægt að gera. Leið biskups var skynsamleg.

Þá spruttu upp þessir tíu prestar til stuðnings séra Gunnari, sínum "hlýja" og "elskulega" kollega.

Séra Auður Eir frá Bjargi (annar "sérþjónustuprestur" í Reykjavík), séra Vigfús Þór í Grafarvogi, og fleiri.

Og með stuðningi jöfra eins og Árna Johnsen átti að hefja mikla gagnsókn fyrir séra Gunnar. Ekkert hugsa um tilfinningar þeirra ungu stúlkna sem séra Gunnar kássaðist utan í.

Nei, samúðin var öll séra Gunnars megin.

Og enn þögðu aðrir prestar þunnu hljóði.

Það var eiginlega loks guðfræðineminn og grínistinn Davíð Þór Jónsson sem gerði prestum skömm til með því að skrifa grein til stuðnings biskupi og ákvörðun hans. Gott hjá honum. Og þá fóru aðrir prestar loksins að láta til sín heyra.

Séra Örn Bárður í Neskirkju, séra Anna Sigríður Pálsdóttir í Dómkirkjunni, séra Guðbjörg Jóhannesdóttir í Hafnarfirði, og kannski nokkrir fleiri.

Gott hjá þeim, en af hverju þurfti fordæmi fyrst ótal manna úr hinni fyrirlitnu stétt bloggara og síðan grein guðfræðinema til að þeir rótuðu sér?

Það er best að gagnrýna þá ekki um of sem loksins mjökuðu sér af stað til að sýna að fórnarlömb séra Gunnars njóta líka sannmælis hjá sumum kirkjunnar mönnum, en af hverju létu þeir ekki í sér heyra löngu fyrr?

Af tryggð við kollega?

Virðingu við embættiskerfið?

Af ragmennsku?

Ég veit það ekki.