Varnarræða Hermanns Guðmundssonar forstjóra N1 fyrir Baldur Guðlaugsson (sem er að finna hér) er mjög athyglisverð.

Eru viðhorf Hermanns ekki ansi dæmigerð fyrir yfirstéttina í landinu?

Hermann heldur því í rauninni fram að Baldri hafi verið fullkomlega heimilt að selja bréfin sín í Landsbankanum þegar hann komst að því að bankinn var á leiðinni á hausinn. Jafnvel þótt hann hafi fengið upplýsingar um það í krafti starfs síns í fjármálaráðuneytinu.

Hann segir:

"Í mínum huga þá er það grundvallarréttur og skylda hvers manns að verja sig og sína fjölskyldu fyrir áföllum og forða tjóni þar sem það er hægt. Hvað er til ráða þegar svona aðstæður koma upp?"


Samkvæmt varnarræðu Hermanns væri til dæmis eftirfarandi atburðarás fyllilega réttlætanleg.

Ímyndaður Baldur vinnur á flugvélaverkstæði og kaupir sér rándýra flugvél.

Við yfirferð á flugvélinni á verkstæðinu kemur í ljós leyndur galli. Eftir vissan kílómetrafjölda í viðbót dettur stýrið af á fullri ferð.

Til að einfalda dæmið reiknum við ekki með tryggingum af neinu tagi. Þær tíðkast ekki, svo ég viti, í þeim hlutabréfaviðskiptum sem hinn raunverulegi Baldur stundaði, og heldur ekki í þeim flugvélaviðskiptum sem minn ímyndaði Baldur stendur í.

Baldur er í vanda. Það er engin von til að hægt sé að gera við gallann. Og ef hann leggur einfaldlega flugvélinni sinni tapar hann (og fjölskylda hans!) öllum þeim pening sem lagður hafði verið í vélina.

Það vill Baldur ekki. Hann selur þess vegna vélina hæstbjóðanda, án þess að segja frá gallanum.

Og lætur einhverja aðra um að lenda í flugslysinu.

Þetta virðist forstjóra N1 telja sjálfsagt mál, part af því að "verja sig og fjölskyldu sína fyrir áföllum".

Hvað skyldi svona hugarfar eiga mikinn þátt í hruninu?