Sé það nú rétt, sem ég þori varla að vona, að búið sé að finna lausn á Icesave-málinu, sem telja má víst að bæði ríkisstjórn og Alþingi, og jafnt Bretar sem Hollendingar, sætta sig við, þá er gríðarlega þungi fargi af okkur öllum létt.

Auðvitað er engum blöðum um að fletta að í fullkomnum heimi hefðum við alls ekki átt að koma nálægt því að borga þessar skuldir, en hafi einhver ímyndað sér að hann búi í fullkomnum heimi, þá er sú sjálfsblekking líklega endanlega fyrir bí núna.

Það varð að leysa þetta mál, og það þýddi ekki að hlaupa undan þeirri ábyrgð sem hvíldi á íslenska ríkinu - með réttu eða röngu.

Við skulum hugsa þeim þegjandi þörfina sem komu okkur í þessi vandræði.

Þar er fyrst og fremst um að ræða forystumenn Landsbankans; Björgólfana, Kjartan Gunnarsson, Halldór J. Kristjánsson og Sigurjón Þ. Árnason.

Og forystumenn Sjálfstæðisflokksins sem hleyptu þeim lausum, Davíð Oddsson (bæði meðan hann var í pólitík og í Seðlabankanum) og Geir H. Haarde.

Þetta eru megin sökudólgarnir.

Og svo má nefna nokkra embættismenn sem, ótrúlegt nokk, eru líka tengdir Sjálfstæðisflokknum: Baldur Guðlaugsson, Jónas Fr. Jónsson ...

Framsóknarflokkurinn ber líka sök; hann tók þátt í því sukki sem leiddi til Icesave.

Og Samfylkingin ber vissulega líka hluta af sökinni. Ingibjörg Sólrún var næstráðandi í ríkisstjórn meðan Icesave óx eins og krabbamein í bankakerfinu.

Og bankamálaráðherra var Björgvin G. Sigurðsson. Hann kemst ekkert undan því með því að halda því fram að "enginn sagði aldrei ekki neitt við mig".

Þetta eru skúrkarnir. En eru einhverjar hetjur?

Það er nú varla, í svona sorglegu máli.

En þó hafa ýmsir staðið sig vel.

Það er ekki enn komið í ljós nákvæmlega hver þáttur Jóhönnu Sigurðardóttur var í sjálfri lausn málsins. En það verður að hrósa henni fyrir staðfestu og rósemi í þessu erfiðasta máli seinni tíma á Íslandi.

Á henni sem verkstjóra ríkisstjórnarinnar var gífurlegur þrýstingur úr öllum áttum, og minni manneskja hefði kiknað og gert einhver stór mistök einhvers staðar á leiðinni.

Það gerði Jóhanna aldrei.

Það er svo sem heldur ekki komið í ljós í smáatriðum hvað Össur Skarphéðinsson utanríkisráðherra lagði til málanna. Ég hef grun um að það hafi verið meira og afdrifaríkara en hingað til hefur verið á almanna vitorði. Altént sýnist mér Össur hafa vaxið mikið í embætti utanríkisráðherra.

En þótt samfylkingarmenn hafi kannski staðið sig vel við að leysa málið, þá er samt ekki á neinn hallað þótt helstu menn vinstrigrænna eigi skilið enn meira hrós.

Steingrímur J. Sigfússon var allt í einu kominn í þá einkennilegu stöðu að þurfa í raun og veru að tala fyrir ýmsu því sem var gjörsamlega þveröfugt við lífsskoðanir hans og alla hans pólitík fram að þessu. Ekki síst samstarf við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn, þrátt fyrir ótrúlegan fautaskap sjóðsins við að tengja saman Icesave og lánafyrirgreiðslu við Ísland.

Steingrímur hlýtur að hafa átt allmargar svefnlitlar nætur.

En gangi þetta nú allt saman, þá hefur hann vaxið gríðarlega sem stjórnmálamaður.

Sama má segja um Ögmund. Össur segir að afsögn hans sem ráðherra hafi átt mikinn þátt í að gera Bretum og Hollendingum ljóst hve þungt væri í Íslendingum vegna málsins.

Á tímabili virtist Ögmundur tefla á tæpasta vað með eldmóði sínum. Það var auðvelt að skilja andstöðu hans við Icesave en verra þegar leit út fyrir að prinsip hans kynnu að kosta ríkisstjórnina lífið.

En í ljós kom að Ögmundur kann að bregða baráttukyndli á loft án þess að kveikja í öllum brúm að baki sér.

Ég held að það fari ekkert á milli mála að það myndi styrkja ríkisstjórnina mikið ef Ögmundur kæmi aftur til liðs við hana.

En hvað með stórnarandstöðuna?

Framan af fannst mér Bjarni Benediktsson formaður Sjálfstæðisflokksins bara standa sig nokkuð vel. Hann virtist vilja sýna ábyrga afstöðu og taka þátt í að leysa málið.

En svo stökk hann frá því, líklega af ótta við litlu ljótu klíkuna í flokknum.

Ég er í grundvallaratriðum sammála þessu mati Herðubreiðar/Karls Th. Birgissonar á frammistöðu Bjarna.

Hvað Sigmund Davíð og Framsóknarflokk hans varðar, þá kom Sigmundur Davíð beinlínis inní pólitík sem andstæðingur Icesave-samninga og sú skoðun hans virtist svo einlæg og sterk að maður hneigðist til að bera fyrir honum nokkra virðingu, þótt hann færi fljótlega að misstíga sig illilega.

Upp á síðkastið hefur Sigmundur Davíð hins vegar bara verið sem hver annar skrípakall í sínum Noregsferðum.

En umfram allt, mikið er ég guðs lifandi feginn að þetta er búið.

Því þetta er búið, er það ekki????