Fyrir síðustu jól varð Berglind fyrir hroðalegri árás aðila sem tengjast mótorhjólagengi. Ráðist var inn á heimili hennar og henni misþyrmt með þeim hætti að hún mun sennilega aldrei bíða ... 
Mér sýnist að fyrstu viðbrögð flestallra gamalla Dylan-aðdáenda af minni kynslóð séu hin sömu við jólalögunum hans.
Einskær og stjórnlaus hryllingur!
Þannig hugsaði ég líka sjálfur.
Drottinn minni dýri, flest lætur maður nú bjóða sér. En Dylan að syngja jólalög?!
Nei takk, sama og þegið!
Svo þegar ég hugsaði málið ögn betur, þá rann af mér.
Er þetta bara dómadags frekja?
Partur af frekjunni sem við vorum haldin í æsku?
Okkur fannst helst að poppstjörnurnar sem við ólumst upp með ættu alltaf að vera eins.
Það var eitthvað hryllilega pínlegt við það þegar þær fóru að eldast og þroskast.
Sumar vel, sumar illa, eins og gengur.
En altént nenntu þær ekki lengur að hafa uppi grímuna sem við höfðum hrifist svo af á sínum tíma.
Væntanlega var þetta í og með slæmur grunur um að við værum sjálf að eldast.
En ef Dylan karlinn hefur gaman af jólalögunum, þá er auðvitað bara sjálfsagt mál að hann skuli syngja þau.
Hann gerir það reyndar alls ekkert illa, sjá hér:
En ég ætla nú að halda mig við önnur lög hans samt.
