Það er mjög ... ja, athyglisverður pistill á Deiglunni um mótmæli. Katrín Thorsteinsson er höfundur hans. Stefán Pálsson er þegar búinn að gera gys að upphafi pistilsins sem er eins konar sögulegt yfirlit um mótmæli á Íslandi.

Þar sem ég gef mér þá forsendu að Katrín sé ung sjálfstæðiskona, þá þykir mér hins vegar enn merkilegra niðurlag pistilsins.

Katrín fer svolitla krákustigu kringum mótmæli þau sem komist hafa í fréttir hér að undanförnu, en hvetur ríkisstjórnina að lokum til að taka þau alvarlega.

Það er gott og gilt í sjálfu sér. Ekki vilja allir sjálfstæðismenn eyða orðum að mótmælendum.

Mér finnst orðalagið hjá Katrínu hins vegar mjög merkilegt:

"Viðbrögð ríkisstjórnar við mótmælunum hafa hingað til verið lítil. Þeir
fáu sem hafa tjáð sig opinberlega hafa látið að því liggja að þau hafi
verið fámenn og litlu skilað. Í ljósi breyttrar stefnu mótmælanna gæti
verið tími til kominn að viðurkenna tilvist þeirra og reiðina í
þjóðfélaginu – hversu sárt sem það kann að vera."

Þetta "hversu sárt sem það kann að vera" er eitthvað voða, voða skrýtið.

Hin unga sjálfstæðiskona hefur áhyggjur af því að það hljóti að vera særandi fyrir blessaða ríkisstjórnina að viðurkenna reiðina í samfélaginu.

Ég er kannski að lesa of mikið úr þessu. Og þó. Segir þetta ekki einhverja sögu?