Margvíslegar tjásur hafa sprottið upp í framhaldi af skoðanaskiptum okkar Katrínar Jakobsdóttur varaformanns VG. Ég hvet áhugasama til að lesa tjásurnar, en birti hér tvær þær lengstu, enda erfitt að lesa mjög langar tjásur.

Stefán Pálsson sagnfræðingur og Luton-stuðningsmaður (neðstir í 4. deild) sendi mér þetta eftir seinna bréf mitt til Katrínar:

"Með fyllstu virðingu Illugi, þá geturðu ekki sakað Katrínu
um að hafa ekki svarað þeirri spurningu hvernig ESB rekist á við
félagshyggjuna - þar sem hálft bréfið hennar fjallaði um tilburði
bandalagsins til að markaðsvæða almannaþjónustu og koma fleiri sviðum
þjóðfélagsins á kapítalískan grundvöll.

Um kvenfrelsið get ég lítið sagt, en þeim mun meira um friðarmálin.

Heitustu umræðurnar um eðli og framtíð Evrópusambandsins hafa á
síðustu misserum verið á Írlandi, þar sem Írar hafa verið í hópi þeirra
ríkja sem ákveðið hafa að leyfa þjóðinni að kjósa um málefni
bandalagsins, nú síðast Lissabon-sáttmálann. (Yfirleitt hirða ESB-ríki
ekki um slíkt - enda deila þau þeirri skoðun með íslenskum
ESB-stuðningsmönnum að þjóðaratkvæðagreiðslur séu þungar og erfiðar í
framkvæmd og best sé að láta almenning ekki kjósa um neitt flóknara en
Reykjavíkurflugvöll og hundahald.)

Í kosningunum á Írlandi, beitti írska friðarhreyfingin sér með
ákveðnum hætti gegn samkomulaginu og friðarmálin voru eitt stærsta
kosningamálið á Írlandi. Síðueigandi þarf því ekki að líta lengra en
til Írlands til að sjá að það er ekki heilaspuni VG-fólks á Íslandi að
telja ESB og friðarstefnu samrýmast illa.

Fyrir tíu árum eða þar um bil var hermálastefna ESB engin að heita
mátti. Vestur-evrópubandalagið var skúffufélag sem fæstir vissu að væri
til. Á síðustu árum hefur hins vegar verið gengið hratt fram í átt til
myndunar á sameiginlegum herafla - "hraðsveitum" eins og þær voru
kallaðar, vitandi að Evrópuher væri nafn sem myndi ekki falla í kramið
allsstaðar innan bandalagsins.

Framámenn í ESB hafa ekki legið á þeim vilja sínum að sambandið taki
í auknum mæli virkan þátt sem sjálfstæður aðili í hernaðarátökum á
fjarlægum slóðum.

Sú hugmynd að ESB stefni leynt og ljóst að því að koma sér upp
föstum her er ekki vænisýki vinstriróttæklinga, heldur staðfest af
evrópskum valdhöfum. Þannig talaði Angela Merkel um stofnun Evrópuhers
sem baráttumál þýsku stjórnarinnar meðan hún gegndi forsæti í ESB á
síðasta ári.

Sarkósí Frakklandsforseti er á sömu skoðun. ESB er á fullri ferð í
þá átt að verða sjálfstætt hernaðarveldi. Samanburður við Sameinuðu
þjóðirnar er út í hött og jaðrar við aulafyndi.

Persónulega er ég jákvæður í garð ESB á ýmsum sviðum. Hef t.d. ekki
sömu áhyggjur af ýmsum þáttum atvinnu- og umhverfismála og margir
félaga minna. Það eru hins vegar tveir þættir varðandi bandalagið sem
mér hugnast sérstaklega illa. Annars vegar er það lýðræðishallinn, sem
kemur fram í vantrausti bandalagsins á almenningi en ofurtrú á
embættismönnum. Hins vegar eru það hernaðarmálin."

- - - -

Þessari tjásu Stefáns svaraði svo Jón nokkur Stefán. Ég skal viðurkenna að ég kann aldrei við orðalag eins og "þið kommarnir" en látum svo vera í þetta sinn.

"Stefán.
Tilraunir ykkar VGista til að verja afturhalds og einangrunarstefnu Steingríms aðalritara eru aumkunarverðar.
Ef
það er eitthvað sem ætti að einkenna sanna sósíalista þá er það
alþjóðahyggja og samvinnustefna þjóða þess vegna ætti ESB og SÞ að vera
ykkar kjörni vettvangur.

Steingrímur virðist hins vegar vilja verða einangrunarkommi a la Hoxha og þið hin eltið í blindni.

Grunnhugmynd
Evrópusambandsins er einföld. Hún er að koma í veg fyrir að
stórþjóðirnar í álfunni fari í stríð með því að sameina hagsmuni þeirra
með verslun og samvinnu alls konar.
Er þetta virkilega eitthvað sem maður eins og þú sem kallar sig friðarsinna getur ekki verið sammála?
Þú ert þar með komin í mótsögn við þær hugsjónir sem þú þó segist vera hlynntur.

Evrópusambandið var mikið gagnrýnt fyrir að geta ekki stillt til
friðar á balkanskaga þegar upp úr sauð þar, m.a. af mönnum lengst til
vinstri hér á landi þar á meðal Steingrími og Hjörleifi.
Það var
vegna þess að ekki voru til sameiginlegar hersveitir sem hægt hefði
verið að beita til þess. Það er í þeim tilgangi sem Evrópusambandið
vill koma sér upp slíkum.

Það væri óskandi að þið kommarnir gætuð
komist upp úr "verum á móti öllu" hjólförunum og reynduð að koma með
einhverjar konkret lausnir ekki bara eitthvað gufukennt pólitískt hjal
eins og ályktun flokksráðs VG frá því um helgina."

Með
fyllstu virðingu Illugi, þá geturðu ekki sakað Katrínu um að hafa ekki
svarað þeirri spurningu hvernig ESB rekist á við félagshyggjuna - þar
sem hálft bréfið hennar fjallaði um tilburði bandalagsins til að
markaðsvæða almannaþjónustu og koma fleiri sviðum þjóðfélagsins á
kapítalískan grundvöll.

Um kvenfrelsið get ég lítið sagt, en þeim mun meira um friðarmálin.

Heitustu umræðurnar um eðli og framtíð Evrópusambandsins hafa á
síðustu misserum verið á Írlandi, þar sem Írar hafa verið í hópi þeirra
ríkja sem ákveðið hafa að leyfa þjóðinni að kjósa um málefni
bandalagsins, nú síðast Lissabon-sáttmálann. (Yfirleitt hirða ESB-ríki
ekki um slíkt - enda deila þau þeirri skoðun með íslenskum
ESB-stuðningsmönnum að þjóðaratkvæðagreiðslur séu þungar og erfiðar í
framkvæmd og best sé að láta almenning ekki kjósa um neitt flóknara en
Reykjavíkurflugvöll og hundahald.)

Í kosningunum á Írlandi, beitti írska friðarhreyfingin sér með
ákveðnum hætti gegn samkomulaginu og friðarmálin voru eitt stærsta
kosningamálið á Írlandi. Síðueigandi þarf því ekki að líta lengra en
til Írlands til að sjá að það er ekki heilaspuni VG-fólks á Íslandi að
telja ESB og friðarstefnu samrýmast illa.

Fyrir tíu árum eða þar um bil var hermálastefna ESB engin að heita
mátti. Vestur-evrópubandalagið var skúffufélag sem fæstir vissu að væri
til. Á síðustu árum hefur hins vegar verið gengið hratt fram í átt til
myndunar á sameiginlegum herafla - "hraðsveitum" eins og þær voru
kallaðar, vitandi að Evrópuher væri nafn sem myndi ekki falla í kramið
allsstaðar innan bandalagsins.

Framámenn í ESB hafa ekki legið á þeim vilja sínum að sambandið taki
í auknum mæli virkan þátt sem sjálfstæður aðili í hernaðarátökum á
fjarlægum slóðum.

Sú hugmynd að ESB stefni leynt og ljóst að því að koma sér upp
föstum her er ekki vænisýki vinstriróttæklinga, heldur staðfest af
evrópskum valdhöfum. Þannig talaði Angela Merkel um stofnun Evrópuhers
sem baráttumál þýsku stjórnarinnar meðan hún gegndi forsæti í ESB á
síðasta ári.

Sarkósí Frakklandsforseti er á sömu skoðun. ESB er á fullri ferð í
þá átt að verða sjálfstætt hernaðarveldi. Samanburður við Sameinuðu
þjóðirnar er út í hött og jaðrar við aulafyndi.

Persónulega er ég jákvæður í garð ESB á ýmsum sviðum. Hef t.d. ekki
sömu áhyggjur af ýmsum þáttum atvinnu- og umhverfismála og margir
félaga minna. Það eru hins vegar tveir þættir varðandi bandalagið sem
mér hugnast sérstaklega illa. Annars vegar er það lýðræðishallinn, sem
kemur fram í vantrausti bandalagsins á almenningi en ofurtrú á
embættismönnum. Hins vegar eru það hernaðarmálin.