Mér hefur borist svar Katrínar Jakobsdóttur við þessu bréfi hér.

- - -


Heill og sæll aftur!



Ég get auðvitað svarað þessu aðeins ítarlegar ef þú vilt. Ég tel að
kjaramálin (Vaxholm-dómurinn) sem ég vísaði í í fyrra svari séu að
sjálfsögðu nátengd félagshyggjuhugsjónum Vg og vinstriflokkar í
ESB-löndum hafa einmitt gagnrýnt sambandið fyrir nákvæmlega þetta - að
stuðla að láglaunastefnu og niðurbroti starfsréttinda með því að leggja
ofuráherslu á frjálsa för fjármagns en félagsmálin fylgja ekki þeirri
þróun.



Sjálfbæra þróun nefndi ég í tengslum við umhverfismál,
landbúnaðarstefnu og sjávarútvegsstefnu. Sjávarútvegsstefna ESB þar sem
brottkast er skylda hefur því miður ekki gefist vel og
umhverfissjónarmið hafa ekki ráðið þar nægilega för.

Sambandið hefur
fremur einbeitt sér að verksmiðjubúskap en t.d. lífrænni ræktun í
landbúnaði og lætur viðgangast ótrúlega hluti í landbúnaðarmálum - t.d.
mjólkurkálfana í Belgíu og gæsirnar í Frakklandi sem eru "framleiddar"
fyrir foie gras - s.s. ekki mjög sjálfbær stefna.



Utanríkisstefnuna var ég búin að nefna en þar sem þú nefnir SÞ þá er ég
ekki sammála því að hægt sé að kalla SÞ hernaðarbandalag - finnst það
satt að segja undarlegur skilningur á SÞ þó að Öryggisráð SÞ sé eina
stofnunin í heimi sem getur ákveðið að beita valdi löglega - en hins
vegar eru meginmarkmið SÞ einmitt að stuðla að friði.

SÞ er
samræðuvettvangur flestallra ríkja í heiminum - hitt er ríkjabandalag
ríkra þjóða sem margar hverjar hafa lagst gegn kjarnorkuafvopnun og eru
meðal mestu vopnaútflytjenda í heimi. Innan ESB hafa hins vegar verið
uppi hugmyndir um að ESB geti tekið við af NATO sem hernaðarbandalag
Evrópu og það er meðal þeirra breytinga sem reynt var að koma á í
stjórnarskrá ESB sem var fellt og er enn að hluta inni í
Lissabon-sáttmálanum - að þétta raðir aðildarríkja með því að sameinast
um utanríkis- og varnarmálastefnu.

Mér finnst þetta eðlisólík samtök og
get ekki tekið undir að þau séu sambærileg.



Kvenfrelsinu gleymdi ég í mínu skjóta svari áðan - en þær konur sem ég
hef rætt við á Norðurlöndum innan ESB telja þróun kvenfrelsismála hæga
á norrænan mælikvarða innan sambandsins - baráttan gegn mansali gangi
hægt svo dæmi sé nefnt og þó að jafnréttismálum hafi miðað áfram í
sumum löndum sambandsins þá hafi hægst á þróuninni í þeim löndum sem
fremst standa.

Viðmælendum mínum í Svíþjóð finnast t.d. Norðmenn standa
sig betur því að þeir geti einbeitt sér að kvenfrelsismálum í sínum
ranni og þar hafa t.d. verið settir kynjakvótar, ólíkt öðrum norrænum
ríkjum. Þær frjálshyggjuáherslur sem troðið hefur verið inn í
stjórnarskrá Evrópusambandsins leggja því miður stein í götu þeirra sem
vilja rétta hlut kvenna í samfélaginu.



Og þú nefnir Svíþjóð þar sem ESB-aðild var mjög umdeild - löngu eftir
að hún var samþykkt. Hún er enn umdeild þó að stuðningur hafi aukist en
í mörg ár var nánast jafnt hlutfall með og á móti aðild í Svíþjóð,
löngu eftir að Svíar gengu inn.

Vinstriflokkurinn þar hefur verið afar
gagnrýninn á sambandið. Sama má segja um einn fremsta heimspeking Svía,
Torbjörn Tannsjö, sem áður var ESB-sinni en segir nú að ESB sé orðin
valdablokk sem standi í veginum fyrir alþjóðlegu lýðræði og algildu
félagslegu réttlæti. Þannig að þó að ég þekki ekki Svíþjóð betur en
hver annar hefur mér sýnst að gagnrýnin sé sterk þar eins og annars
staðar.

En að undanförnu hefur verið hægristjórn í Svíþjóð eins og þú
þekkir og hún hefur verið fullfær um að vinna gegn velferðarkerfinu án
hjálpar ESB - eins og nýi einkavæddi barnaspítalinn í Stokkhólmi er
gott dæmi um.



Eins og ég sagði áðan hefur ESB kosti og galla. Stærsta gallann að mínu
mati nefndir þú ekki í spurningum þínum en það er lýðræðishallinn. Í
ferð Evrópunefndar til Brussel í september sl. spurði ég og fleiri
ítrekað um mat fulltrúa ESB á þjóðaratkvæðagreiðslunni í Írlandi þar
sem Lissabon-sáttmálinn var felldur.

Samdóma álit kommissara og annarra
fulltrúa ESB var að þessar þjóðaratkvæðagreiðslur væru óheppilegar enda
málið allt of flókið fyrir almenning. Þar er ég ósammála ESB enda vil
ég að Íslendingar greiði atkvæði um ESB-aðild eins og önnur mikilvæg
mál. Ég held því ekki fram að málefni friðarsinna, lýðræðissinna og
félagshyggjufólks séu betur komin á Íslandi nútímans en í ESB.

Spurningin er hins vegar hvort aðild að ESB muni hjálpa okkur eða
hindra við að berjast fyrir betra samfélagi og þessum markmiðum.
Markmiðin eru í mínum huga aðalmálið og hvernig við getum náð þeim.


Fyrir vinstrimenn sem hafa trú á félagslegu réttlæti og vilja berjast
gegn kúgun þeirra sem minna mega sín þá getur innganga í ESB aldrei
verið prinsipp-mál í sjálfu sér, ef ESB er leiðin til að tryggja
hagsmuni hinna kúguðu og ná þessum markmiðum - þá skulum við skoða það,
ég hef hins vegar enn ekki heyrt nægilega sannfærandi rök fyrir því.



Með bestu kveðjum,

Katrín.