Stæling Spaugstofunnar á Basic Instinct í gærkvöldi var auðvitað einstaklega ósmekkleg.

En hitti um leið alveg í mark, því miður.

Ætli það sé nú ekki farið að renna upp fyrir flestum að "Davíð reyndi að vara við" er ævintýralegasta smjörklípan sem hann hefur boðið upp á á ferli sínum?

En menn eiga ekki að hlusta, og það af þremur ástæðum.

Í fyrsta lagi - allt kerfið sem hrundi var náttúrlega smíði Davíðs sjálfs.

Í öðru lagi - "aðvaranirnar" kannast enginn við að hafa heyrt, utan fáein almenn varnaðarorð sem flestallir geta grafið upp ef leitað er nógu vel.

Í þriðja lagi - eins og menn eru loks farnir að átta sig til fulls á, t.d. bæði Jón Daníelsson í Fréttablaðinu í gær og Björgvin G. Sigurðsson í ýmsum viðtölum einnig í gær - þá var Seðlabankastjóri ekki valdalaus ræfill sem enginn vildi hlusta á.

Innan Sjálfstæðisflokksins hafði hann auðvitað gííííífurlegt persónulegt áhrifavald, svo þar hefðu menn auðvitað hlaupið eftir flestu sem hann sagði, en þar fyrir utan hefur Seðlabankinn ýmis völd og tæki til að bregðast við hættum.

En Seðlabanki Davíðs sá aldrei neina hættu nema verðbólgu og brást aðeins við með endalausum en algjörlega gagnslausum stýrivaxtahækkunum.

Annað gerði Seðlabankinn ekki.

Þvert á móti gerði hann með ákvæðum sínum um bindisskylduna bönkunum kleift að þenja sig enn frekar út um allar koppagrundir.

Svo hættum að leiða einu sinni hugann að "Davíð reyndi að vara við" smjörklípunni.