Á tjásulistanum mínum birtist í gær þetta góða kvæði, höfundur kallar sig einfaldlega "Þórarin".

Ég hef ekki séð kvæðið annarsstaðar, svo ég ætla að koma því betur á framfæri hérna.

Ef það hefur þegar birst einhvers staðar verður svo að vera, en þetta er fantafínn kveðskapur.

Hvaða Þórarinn skyldi þetta vera?

---

Ó, þú sem oss úr þrældóm leystir,
þjóðarinnar skarst á bönd,
þú sem Ísland endurreistir
einn með kuldablárri hönd
og efnahagi hógvær lyftir
hjálparlaust á æðra svið,
að þér verður sjónarsviptir
ef siglir þú á önnur mið.

Þú græðgissvínin ólmur eltir,
af því hlutust skark og styr,
að fréttamönnum gleiður geltir
gerðust þeir of forvitnir,
þín réttsýni og flugbeitt fyndni
fólum makleg gerðu skil
og flokksystkinin fróm í blindni
fylgdu þér, sem von er til.

Nú í faðmi feðra þinna
færðu loks að hvíla í ró,
ganga í fjós og fénu sinna
og færð í belginn sjálfsagt nóg.
Þó viljirðu ekki af því guma
að þú kominn sért í feitt
þarf þig ekki, eins og suma,
í ellinni að skorta neitt.

Æ, hver á núna oss að orna
þá úti geysa frost og hríð,
við auðhringjunum spilltu sporna
og spásséra með oss í stríð?
Er eymd og vesöld við oss gína
og vefjast um oss skuldabönd
enn á vísa þjóðin þína
þungu, köldu verndarhönd.