(Varðandi rangt heiti þessa bloggpistils, sjá þann næsta!!)

Aðeins þetta:

1.
Reynir Traustason átti að sjálfsögðu að standast þann þrýsting, sem hann taldi sig beittan til að birta ekki viðtalið við Sigurjón Árnason.

Sá þrýstingur var undarlegur og mjög óeðlilegur í ljósi þess að raunverulega kom ekkert fram í viðtalinu sem ekki hafði komið fram áður.

Í upptökunni af samtali sínu og blaðamannsins kveður Reynir þó mjög skýrt að orði um að blaðinu hafi verið hótað, og það er 99 prósent skýrt hver þar hafi staðið að baki.


2.
Að Reynir skyldi afráða að standast ekki þrýstingin er þó ekki endilega höfuðsynd. Það er rétt hjá honum að þetta var "smámál" í þeim skilningi að ekkert nýtt var í fréttinni.

(Síðari viðbót: Ekki misskilja sífellt þegar ég tala um "smámál". Ég meina það aðeins í þeirri merkingu að í fréttinni sjálfri var ekkert skúbb sem neinn þurfti að óttast.)

Því hefði vissulega verið blóðugt að tefla framtíð blaðsins í uppnám og framtíð starfsfólksins líka í hættu út af frétt sem ekki skipti raunverulega miklu máli.

Því fréttin snerist aðeins um að Sigurjón væri við vinnu með eigið fyrirtæki í húsnæði Landsbankans. Og það vissu þá allir.

DV hefur vissulega sýnt í ritstjóratíð Reynis að blaðið óttast ekki að birta umdeildar fréttir.


4.
Eftir að Reynir hafði ákveðið að birta ekki fréttina sýndi hann blaðamanninum Jóni Bjarka bæði traust og í reynd heiðarleika með því að upplýsa hann nákvæmlega um ástæður þess að fréttin var ekki birt.

Svo fremi náttúrlega, og því aðeins, að allt sé rétt af því sem Reynir segir í upptökunni. Það vitum við ekki enn. Kannski voru vissulega engar hótanir.

Að Jón Bjarki skyldi taka upp samtal þeirra er auðvitað undarlegt.

(Síðari viðbót: Jú, það var undarlegt. Fólk gengur ekki venjulega um og tekur upp prívatsamtöl við fólk. Hvort sem Jón Bjarki gerði það af því hann var illu vanur eða einhverju öðru, þá var það mjög óvenjulegt.)


5.
Að Jón Bjarki skyldi ekki reyna að lina áhyggjur sínar af málinu með því að ræða það við félaga sína er auðvitað frekar skrýtið líka. Eða taka boði um að gera málið upp í blaðinu sjálfu.

En eftir að hann ákvað að hætta á DV og gera málið opinbert, þá gerði Reynir Traustason sín stóru höfuðmistök með að þræta fyrir að orð Jón Bjarka um hina "stóru aðila" sem stoppuðu fréttina væru rétt.

Það var ekki, ekki, ekki gott.

Því hver svo sem sannleikurinn um "stóru aðilana" er, og hverjir sem þeir kunna að vera, þá hafði Reynir sagt Jóni Bjarka þetta þannig að ekki fór milli mála.

Einnig var vitaskuld siðferðilega rangt að senda út yfirlýsingu þar sem lítið var gert úr starfi blaðamannsins Jóns Bjarka.

Það var satt að segja afar slæmt.

Ég hef ekki hugmynd um hvort þar var eitthvað rétt eða rangt, en það skiptir bara engu máli í þessu sambandi.

Þegar mál snúast um sannleikann verða fjölmiðlar að sýna alveg sérstaka aðgát.

Það gerði DV ekki í gær, svo sannarlega ekki, því miður.