Já, þetta er auðvitað fín og skemmtileg grein hjá breska blaðamanninum Gill í The Sunday Times.

En það er samt eitthvað grátlegt við hana og þó ekki síður þakklætið sem birtist í athugasemdum Íslendinga við greinina.

Og mér líður ekkert mikið betur þó ég njóti aðdáunar um víða veröld fyrir hvað ég er duglegur að lifa af Móðuharðindi.

Það er næstum einhver "morituri te salutant" fílingur í þessu.

Eins og við séum öll komin með kveðjuorð skylmingaþrælanna á vör: "Þeir sem eiga að deyja heilsa yður."

Svo geta allir grátið yfir því hvað við erum göfug en við verðum jafn dauð fyrir því ...

Þótt vissulega sé þrástagast á því í greininni að við munum lifa af.