Mamma flutti fína ræðu þegar hún tók við viðurkenningu sem "kona ársins" hjá Nýju lífi. Hún stökk beint til Jemen að taka þátt í uppbyggingu skólans þar fyrir stúlkur og fullorðnar konur, en sendi mér áður ræðuna sína sem ég birti hér.

----

Ég þakka þann heiður að vera útnefnd kona ársins 2008 hjá Nýju lífi. Umfram allt þakka ég  öllum hjartanlega sem hafa hjálpað mér með Jemenverkefnið en fæstir þeirra eru hér í kvöld.

Ég velti fyrir mér í gær hvaða orð ég ætti að hafa hér í kvöld og þá datt mér í hug litla stúlkan, Safa Jamil, sem kom til mín í miðstöðinni í Sanaa í fyrra og bað mig feimnislega að skila kveðju til konunnar íslensku, Guðrúnar Erlu, sem gerði henni kleift að sækja skóla, -  fá skólabúning, skólavörur, skó, læknishjálp, heila máltíð á dag, kennslu í teikningu og íþróttum, splúnkuný föt fyrir trúarhátíðir o.s.frv.

"Lífið mitt hefur nefnilega breyst svo mikið, nú er ég eiginlega alltaf glöð," sagði þessi litla stúlka og með því sagði hún  allt sem segja þurfti.

Börnin sem við styrkjum  í Jemen eru undantekningarlaust örfátæk og væru ekki í skóla ef ekki kæmi til þessi stuðningur. Mörg eiga aðeins annað foreldri á lífi, sum eru munaðarlaus og búa hjá ættingjum.

Og jafnvel þótt þau eigi báða foreldra og kannski tíu systkini eru engin efni til nokkurs skapaðar hlutar í orðsins fyllstu merkingu.

Það er ekki sjálfgefið að foreldrarnir hafi vinnu,  þykir gott ef þeir hafa þak yfir höfuðið og  ekki í frásögur færandi þótt átta manna fjölskylda búi í tveggja herbergja íbúð. 

Máltíðin  í  YERO miðstöðinni okkar er eina máltíð dagsins margra þeirra.

Fæst höfðu séð liti og litabækur fyrr en þau fóru að sækja miðstöðina, taka þátt í íþróttum, læra að syngja og  tjá sig, hætta að vera hrædd við daginn sem kæmi næst og ekkert breyttist. Sjálfsmyndin eflist, það er kjarni málsins.

"Lífið mitt hefur breyst svo mikið, það er svo merkilegt að læra að lesa," sagði Safa og bætti við. "Og ég er meira að segja komin í skólakórinn."

Ég geri ekki lítið úr þeim þrengingum sem margir ganga í gegnum hérlendis um þessar mundir. Margir eiga um sárt að binda og hafa raunar átt sl. ár hvað sem öllu góðæri hefur liðið.

En mér blöskrar oft þegar ég heyri um hvað kvartið snýst og þykir það léttvægt. Svo klykkjum við út með að setja: Við verðum að sýna aðhald og erum dálítið drjúg með okkur.

Samt eru verslanir fullar af fólki að kaupa inn fyrir jólin. Kaupmenn eru ansans ósköp bjartsýnir.

Við erum fjúkandi reið – og með réttu- yfir því að sparnaðurinn okkar fór í að kosta útrás nokkurra tuga siðblindra manna og yfir aðgerðarleysi duglítilla embættismanna og úrræðalausra stjórnmálamanna.

Það með öðru kemur líka niður á þeim sem missa vinnu, lán ungs fólks til húsnæðiskaupa hækka upp úr öllu valdi, eldra fólk missir ævisparnaðinn.

En meðan við flest tókum þátt í þessu hvert á sinn máta- kannski ekki versta sukkinu en við vorum með í leikritinu – gleymdum við sennilega að þakka og vera glöð. Það má læra af litlu stúlkunni í Sanaa.