Gunnar Smári Egilsson skrifar grein í Moggann í dag. Inntak hennar er að hrunið sé okkur sjálfum að kenna.

Okkur öllum.

Við séum eyðslusöm og voðalega syndug.

Við ættum öll að skammast okkar. Og refsa sjálfum okkur harðlega. Því við eigum það svo sannarlega skilið.

Auðvitað segir hann þetta ekki orðrétt, en þetta er augljóst undir rós.

Þetta er svona flagellantismi eins og tíðkaðist í Evrópu á miðöldum og á Filippseyjum enn í dag.

Þetta
er einhver trúarlegur bölmóður - og þó um leið trúarleg gleði og
upphafning yfir því að syndirnar hafi að lokum komið okkur í koll - sem
Gunnar Smári ætti að halda fyrir sjálfan sig.