Í tilefni af ágætu viðtali við hollenska blaðamanninn í Silfri Egils:

Vissulega er eðlilegt að Íslendingar borgi upp í topp þann sparnað einstaklinga í Hollandi (og Bretlandi) sem tapaðist í Icesave-hneykslinu.

En ég get ekki varist þeirri tilhugsun að svolítið annað kunni að gilda um opinberar stofnanir, sveitarfélög, lögreglufélög og jafnvel (með djúpri virðingu fyrir köttum) kattavinafélög í Hollandi og Bretlandi. Þessir aðilar hættu fé sínu í von um góða ávöxtun. Skiljanlegt, en alltaf áhættusamt.

Við Íslendingar (almenningur) vorum svo mikil fífl að átta okkur ekki á hve Icesave-reikningarnir væru hættulegir. Eða réttara sagt héldum við að eftirlitsaðilar væru vakandi.

Sveitarfélögin í Bretlandi og Hollandi voru svo mikil fífl að ávaxta fé sitt í reikningum sem voru eiginlega "too good to be true". Og það er alkunna að ef eitthvað virðist of gott til að vera satt, þá er það venjulega ekki satt.

Af hverju eiga íslensku fíflin alveg skilyrðislaust að borga fyrir hollensku fíflin?